Stil en onstuimig

De Italiaanse schrijfster Rosa Ventrella werd geboren in Bari (Puglia) dus de hak van de laars. Ze werkte als redacteur en journalist en woont in Cremona (Lombardije) ten Zuidoosten van Milaan.
Haar boek 'Giftige tongen" situeert zich in een klein dorpje in Puglia de geboortestreek van de schrijfster. Haar schrijfstijl is heel gedetailleerd, eerder filmisch en vertellend door Teresa, de oudste dochter van het gezin. Ze kijkt, observeert en we ontdekken haar gevoelens maar ze komt niet op voor haar mening. Het feit dat ze stottert, belemmert haar om zich te laten gelden. Het gezin bestaande uit vier personen : vader, moeder en twee zussen Teresa en Angelina leven in een armoedige woning binnen het dorp. Tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt vader opgeroepen om aan het front te strijden en geraakt het gezin nog dieper in de put. Om haar gezin te voeden geeft de moeder toe aan de baron Personé grootgrondbezitter. Het dorp spreekt schande die voelbaar is voor de twee dochters maar de jongste trekt er zich weinig van aan. Na de oorlog wordt tegen de vader in alle talen gezwegen en het gezin blijft verder ploeteren, ze bewerken het land van de baron maar bezitten zelf niets. De strijd tussen arm en rijk wordt opgedreven en het morrend volk komt in opstand maar het leven in de jaren '50 blijft zwaar. Klassenstrijd tussen arm en rijk wordt goed beschreven, droom om te ontvluchten is vooral bij de jongste dochter aanwezig, de rest van het gezin blijft eerder lusteloos de situatie aanvaarden.
Men leert de bewoners binnen het dorp kennen en de sfeer tussen de inwoners wordt goed beschreven maar het verhaal gaat traag vooruit. De twee zussen vormen een aanvulling op elkaar ondanks dat ze zo verschillend zijn. Het verhaal had meer diepgang gekregen als de auteur naast de oudste dochter ook andere gezinsleden of dorpsbewoners aan het woord had gelaten. Een gedeelte van het verhaal wordt door een sprong in de tijd helemaal niet uitgelegd. Hierdoor krijgen vele vragen geen antwoord en blijft men als lezer op zijn honger zitten.

De titel van deze recensie is een deel van mijn antwoord op vraag 4 binnen de leesclub, een voorstel als titel voor het boek want "Giftige tongen" klopt niet volledig met de inhoud van het boek.