Lezersrecensie
Je kan je niet verstoppen!
Mijn eerste vijf * van het jaar 2026 is uitgedeeld want dit boek laat me niet los.
De Deense schrijver Sören Sveistrup is de scenarioschrijver van de serie The Killing en ook van filmscripts zoals The day will come en The Snowman. Zijn thrillerdebuut Oktober is bewerkt voor een Netflix serie Kastanjemanden. In dit boek maakten we kennis met het onderzoekersduo Naia Thulin en Mark Hess en voor zijn tweede thriller laat de auteur hen opnieuw toevallig samenwerken .
Een gescheiden vrouw wordt als vermist opgegeven en het team ontdekt dat ze al een tijdje gestalkt werd. Dit gegeven legt onmiddellijk een link met een cold case van twee jaar geleden. Een scholier werd vermoord terug gevonden en ook zij werd anoniem gestalkt met berichten. Een aftelrijmpje " Ik tel tot één en tel tot twee..." dat kinderen zingen bij het spel verstoppertje maakt deel uit van de berichten.
Wanneer er opnieuw iemand verdwijnt, beseffen ze dat de dader hen uitdaagt en start een zoektocht naar overeenkomsten tussen de slachtoffers.
Zijn filmische schrijfstijl komt nooit als langdradig over , integendeel het blijft de lezer boeien. De hoofdstukken zijn kort tot middelmatig lang en sluiten telkens af met een cliffhanger. Gevolg men kan het boek moeilijk opzij leggen. Het blijft spannend met een verrassend einde.
De Deense schrijver Sören Sveistrup is de scenarioschrijver van de serie The Killing en ook van filmscripts zoals The day will come en The Snowman. Zijn thrillerdebuut Oktober is bewerkt voor een Netflix serie Kastanjemanden. In dit boek maakten we kennis met het onderzoekersduo Naia Thulin en Mark Hess en voor zijn tweede thriller laat de auteur hen opnieuw toevallig samenwerken .
Een gescheiden vrouw wordt als vermist opgegeven en het team ontdekt dat ze al een tijdje gestalkt werd. Dit gegeven legt onmiddellijk een link met een cold case van twee jaar geleden. Een scholier werd vermoord terug gevonden en ook zij werd anoniem gestalkt met berichten. Een aftelrijmpje " Ik tel tot één en tel tot twee..." dat kinderen zingen bij het spel verstoppertje maakt deel uit van de berichten.
Wanneer er opnieuw iemand verdwijnt, beseffen ze dat de dader hen uitdaagt en start een zoektocht naar overeenkomsten tussen de slachtoffers.
Zijn filmische schrijfstijl komt nooit als langdradig over , integendeel het blijft de lezer boeien. De hoofdstukken zijn kort tot middelmatig lang en sluiten telkens af met een cliffhanger. Gevolg men kan het boek moeilijk opzij leggen. Het blijft spannend met een verrassend einde.
1
Reageer op deze recensie
