Eiland van de verloren meisjes

Namens VrouwenThrillers las ik ‘Eiland van de verloren meisjes’ van Alex Marwood. Deze recensie verscheen dan ook oorspronkelijk op Vrouwenthrillers.nl Bedankt, ook aan Boekerij, voor het recensie-exemplaar.

Alex Marwood is het pseudoniem van de Britse auteur en journalist Serena Mackesy. Onder haar eigen naam bracht ze jaren geleden verscheidene boeken uit maar begon onder haar pseudoniem te schrijven toen ze van genre wisselde. Inmiddels is Alex Marwood niet meer weg te denken en worden haar boeken zeer aangeprezen.

La Kastellana is lange tijd een heel rustige plek geweest. Totdat de rijken het ontdekten en het als het ware bestormden. Maar met de rijken kwamen er ook steeds meer problemen. Ondertussen is het een waar toeristenparadijs met een enorme aantrekkingskracht. Ook Robin doet het eiland aan, maar met een heel andere reden. Ze is namelijk op zoek naar haar vermiste dochter.

Het verhaal wordt vanuit verschillende tijdzones verteld. We volgen Mercedes die als tiener haar thuis ziet veranderen als de rijke familie Meade het eiland aandoet. Ze krijgt een opmerkelijke band met de dochter van het gezin en komt langzaam tot de ontdekking dat het eiland en zijn bewoners heel lang wereldvreemd zijn geweest. De mensen klagen steen en been nu alles lijkt te veranderen, maar is het er voorheen wel zo rustgevend geweest als Mercedes altijd gedacht heeft? Ondertussen wordt Mercedes ook gevolgd in de tegenwoordige tijd, waar ze zich nog steeds niet los heeft geweekt van de familie Meade. Ook komt hier het perspectief van Robin erbij, die dus op zoek is naar haar vermiste dochter. La Kastellana blijkt helaas verre van behulpzaam en ze heeft geen idee waar ze zich ingestort heeft. Daarnaast zijn er ook hoofdstukken die het verhaal van Gemma vertellen, Robins dochter. Het maakt dat de lezer een heel breed beeld krijgt van alles wat er zich afspeelt op het eiland. In het begin is het daarom zeker opletten geblazen maar al snel geeft dit het verhaal een heel sterke aantrekkingskracht en wekt het verspringen van perspectief en tijd alleen maar nieuwsgierigheid op.

De personages worden vooral uitgebeeld in hun doen en laten, het past helemaal in de sfeer van het eiland, waar iedereen nogal op zichzelf lijkt te zijn en vooral de schone schijn wil ophouden. Het geeft ook iets mysterieus aan het verhaal omdat het moeilijk is in te schatten wat iedereen daadwerkelijk weet. Stukje bij beetje wordt de plot ontrafeld en deze blijkt diep te gaan. Ook de geschiedenis van La Kastellana wordt steeds verder uit de doeken gedaan en het blijkt juist deze combinatie te zijn die het verhaal iets ijzingwekkends geeft. Hoewel het niets met elkaar te maken lijkt te hebben, komen de geschiedenis en het heden ontzettend goed samen.

Eiland van de verloren meisjes is een verhaal dat onder de huid kruipt en blijft kriebelen tot het eind. Het is spannend op een onderhuidse manier en garandeert leesplezier.