Mooie kennismaking met Deseyn

Deal? is eigenlijk een verhaal in een verhaal. In de proloog vertelt een niet met naam genoemde auteur dat hij iets meegemaakt heeft wat hij op papier wil zetten, maar waarvan hij niet wil dat iemand het leest. Een schrijver die voor en over zichzelf schrijft dus. Vervolgens begint het verhaal over de schrijver Cassius Dreschner, schrijver van horrorverhalen. Cassius zit in zak en as en is zwaar aan de drank omdat geen enkele uitgever zijn verhalen wil hebben. Om in zijn levensonderhoud te voorzien, werkt hij in een wasstraat. Dagelijks uit hij zijn frustraties bij Chuck, barman van zijn stamkroeg, en Shaohan Lin, zijn huisbaas. Dan wordt hij op een dag aangesproken door een onbekende, wat excentrieke man, die zich voorstelt als Damarcus Bartholeon. Hij doet Cassius het aanbod om hem te helpen. Ten einde raad neemt Cassius het aanbod aan. Het beloofde succes komt inderdaad, maar ook komt Cassius al gauw tot de ontdekking dat deze ‘deal’ niet zo vrijblijvend was als hij gedacht had.

Deal? is het veertiende boek (de twaalfde roman) van de Belgische auteur Johan Deseyn. Zijn eerdere werken (o.a. Necromancer, Dolmen, Deamonium die we ook al eerder recenseerden) werden veelal met lof ontvangen, en er worden regelmatig vergelijkingen met Stephen King gemaakt. De verwachtingen waren dus hoog gespannen toen ik aan het boek begon. Het is het eerste boek dat ik van hem lees, en überhaupt het eerste Vlaamse boek dat ik lees. Dat het Vlaams is, merk je al in de eerste paar zinnen. Andere woorden (fier in plaats van trots), andere grammaticale constructies. Even wennen, maar al gauw weet je niet beter meer.

Dat Cassius een mislukte schrijver lijkt te worden, is al na een paar bladzijden duidelijk. Omdat ik op de achterkaft had gelezen dat hij een deal van een vreemde figuur aannam, verwachte ik natuurlijk elk moment dat die figuur op zou duiken. Het duurt dan echter nog tot bladzijde 110 (op een kwart van het boek!) voordat die figuur daadwerkelijk opduikt, en ik had inmiddels al moeite om teleurstelling over het verhaal te onderdrukken. Maar als dan het verhaal eenmaal op gang komt, is die teleurstelling ook weer snel weg.

De opbouw van het boek is heel vernuftig: zoals al gezegd is het eigenlijk een verhaal in een verhaal, waarbij de proloog en epiloog van ‘de onbekende schrijver’ het kader vormen en de rest van het boek de gebeurtenissen omvat die de onbekende schrijver kwijt wil. Binnen het hoofdverhaal worden ook nog eens de verhalen afgedrukt die Cassius schrijft, dus daarmee krijgt het boek feitelijk nog een derde laag. De spanning en onzekerheid over wat er precies aan de hand is wordt mooi opgebouwd. Op een gegeven moment weet je hoe de vork in de steel zit, maar ook dan zijn er nog losse eindjes die maken dat je het boek uit wilt lezen. Ik moet zeggen dat het einde voor mij niet helemaal onverwacht kwam, maar dat doet verder geen afbreuk aan het boek.

Deseyn zet een serie kleurrijke, zij het voor mijn smaak wat clichématige karakters neer: de wijze Chinees met vage adviezen, de dienstbare en beleefde Indiër van de avondwinkel, de ruwe-bolster-blanke-pit rechercheur. Damarcus maakt dat in al zijn geheimzinnigheid echter meer dan goed, en zodra je er achter komt wat Damarcus echt is, lopen de rillingen je over de rug.

Kortom, een meer dan geslaagde kennismaking met Johan Deseyn,