Boeiend en meeslepend

De jonge Kira groeit op in een dorpsgemeenschap in een onbestemde toekomst. Kira ‘s vader is omgekomen tijdens een jachtpartij, en nu is ook haar moeder omgekomen. Zelf is zij vanaf haar geboorte gehandicapt en heeft een vergroeid been. Hierdoor is zij niet nuttig voor de gemeenschap, en zij verwacht dan ook dat zij zoals gebruikelijk uit de gemeenschap verstoten wordt nu haar ouders er niet meer zijn. Maar dan krijgt zij onverwachts een aanbod van de Council of Guardians, die haar woonruimte aanbiedt, in ruil voor haar diensten als weefster. Zij moet het gewaad van De Zanger onderhouden, een persoon die als een van de weinigen de geschiedenis van de mensheid kent en daar eenmaal per jaar over zingt. Tevens ontmoet ze twee andere kinderen; Thomas, die de staf van De Zanger onderhoudt, en Jo, die Zanger in opleiding blijkt te zijn. Langzaam maar zeker komt zij achter de gruwelijke waarheid over wat zich in haar gemeenschap afspeelt.

Gathering Blue is het tweede deel van van de vierdelige serie The Giver Quartet, een prijswinnende boekenserie van de Amerikaanse schrijfster Lois Lowry. Het is een young adult-serie, die echter ook de harten van veel volwassenen veroverd heeft. Wie deel 1 (The Giver) gelezen heeft, herkent onmiddellijk de pakkende, boeiende schrijfstijl en ook de setting van het verhaal. Hoewel The Giver zich in een andere gemeenschap afspeelt dan Gathering Blue, voel je meteen aan dat dit in dezelfde wereld en dezelfde toekomst is, waarin de geschiedenis van de mensheid voor de gewone burger is uitgebannen. Waar ik al diep onder de indruk was van The Giver, heeft Gathering Blue mij zo mogelijk nog meer geraakt. Lowry weet feilloos het karakter en de emoties neer te zetten van een jong meisje dat haar ouders verloren is en zich alleen voelt in de grote, onvriendelijke wereld (althans, onvriendelijk tegenover gehandicapten). Je voelt je vanaf pagina 1 met Kira verbonden, en dat gevoel heeft me tot de laatste pagina niet meer losgelaten.

Als lezer heb je al vrij snel in de gaten dat er iets niet klopt. Als Kira kennismaakt met Thomas en Jo, die ook door de Council gered zijn nadat hun ouders omgekomen zijn, ga je al snel vermoeden dat er iets anders aan de hand is. Met hun vriendje Matt, die uit het arme deel van het dorp komt, gaan ze op zoek naar de waarheid, en naarmate de zoektocht vordert, wordt steeds duidelijker wat er precies aan de hand is. Het einde is verrassend, dapper en ontroerend tegelijk.

Lowry weet op pakkende wijze volwassen thema’s als discriminatie, ziekte, moord en dergelijke toegankelijk te maken zonder dat het verhaal gruwelijk of beangstigend wordt. Ook roept het een aantal fundamentele levensvragen op, zoals de vraag of je gelukkig kunt zijn als je de historische last van je voorouders niet kent, en het 'nut' van een mens die niet volmaakt is (thema's die ook al in The Giver speelden). Het verhaal laat je niet meer los, en ik kan dan ook niet wachten om aan deel 3 te beginnen, waarin de verhaallijnen van deel 1 en 2 bij elkaar komen.