Prachtig boek als je de toonzetting negeert

Toen Chris Hadfield als 10-jarige jongen de eerste maanlanding zag, wist hij zeker: ik word ook astronaut. Vanaf dat moment staat alles wat hij doet in het teken van het bereiken van dat doel. Elke stap in zijn leven lijkt een levensles: doe dit, doe dat, plaats jezelf niet op de eerste plaats, respecteer anderen, het belang van de groep komt voor je eigen belang, verlies nooit je doelen uit het oog, blijf positief etc.

Op zich allemaal nuttige lessen, maar de manier waarop hij dat vertelt, komt nogal belerend over en ging mij op zeker moment zelfs irriteren. Dat is jammer, want als je hier doorheen prikt, is dit echt een geweldig boek. Ik heb diverse boeken van en over astronauten gelezen, maar Hadfield slaagt er als geen ander in duidelijk te maken wat het leven van een astronaut daadwerkelijk inhoudt.

Astronaut zijn is bepaald niet de glamour-baan die veel mensen voor ogen hebben. Een astronaut werkt 99% van zijn carrière gewoon op aarde, en die tijd is volledig gevuld met heel veel studeren, eindeloos procedures oefenen, afzien tijdens trainingen in bittere kou en beklemmende hitte, vrijwel nooit bij je gezin kunnen zijn, altijd onderweg zijn, en dan nog maar afwachten of je uiteindelijk een missie toegewezen krijgt. Als dat dan gebeurt, is de beloning een unieke ervaring die je leven voorgoed verandert.