Veelbelovend

Jon Skovron is een jonge Amerikaanse schrijver die bekendheid heeft verworven als schrijver van Young Adult fantasy. Hij verwierf bekendheid in het genre met Misfit, This broken wondrous world, en Man made boy. Hoop en Rood is het eerste boek van hem dat in het Nederlands vertaald is, en tevens zijn eerste boek voor een volwassen publiek.

Sinds Tolkien’s In de ban van de Ring lijkt er onder fantasyauteurs een soort vast recept te bestaan: verzin een wereld, bevolk die met allerlei wezens en in elk geval een dosis magie, teken er een mooie kaart bij, en zorg dat het verhaal minimaal 3 boeken omvat (meer mag ook, zie de 10 delen van De kronieken van Thomas Covenant, de 11 delen van de Wetten van de magie of de 41 delen van Schijfwereld). Hoewel Het Keizerrijk der Stormen pas aan deel 2 toe is (dat in februari verschijnt), voldoet het aan alle andere elementen. Daarmee alleen is het natuurlijk nog geen succesvolle reeks, maar het eerste deel is op zijn minst veelbelovend.

De schrijver weet je vanaf de eerste bladzijde te pakken door direct het gegeven van de mysterieuze biospinners in het verhaal in te brengen. Als lezer kun je je al gauw identificeren met Hoop, die als 8-jarig meisje moederziel alleen achterblijft en in de voor haar vreemde en vaak vijandige wereld van de Vinchen terechtkomt. Datzelfde geldt voor de introductie van Rood, die we ontmoeten terwijl hij als geronselde scheepsjongen op een schip zit. Het eerste gedeelte van het boek lezen we om en om steeds een hoofdstuk over Rood en een over Hoop, wat een plezierige manier is om langzaam met de karakters vertrouwd te raken. In de daarop volgende hoofdstukken zien we hoe Hoop zich ontwikkelt tot een eervolle krijgster en Rood zich in de onderwereld van Nieuw laven weet op te werken tot een gerespecteerde, vingervlugge straatdief.
Vanaf het moment dat Hoop en Rood elkaar ontmoeten, vloeien de verhaallijnen samen. Al gauw ontdekken ze dat ze hun krachten kunnen bundelen in de strijd tegen de biospinners; Hoop gedreven door de zucht naar wraak voor de moord op haar ouders, Rood gedreven door de behoefte zich te bewijzen in zijn handigheid en vingervlugheid. Naarmate het boek vordert neemt de spanning toe, en de laatste pakweg honderd bladzijden wil je het liefst in één ruk uitlezen, als Skovron naar een eerste climax in de strijd tegen een biospinner toewerkt. So far, so good.

Ondanks het spannende verhaal en de ‘likeable’ karakters is Hoop en Rood toch niet helemaal wat ik ervan verwachtte. Dat komt vooral doordat Skovron nog niet genoeg afstand heeft kunnen nemen van zijn Young Adult-verleden. Misschien mag je dat van een eerste ‘volwassen’ boek ook nog niet verwachten, maar het maakt wel dat het boek de diepgang van de meer gerenommeerde fantasy-series mist. Het verhaal moet het vooral hebben van veel dialoog. Karakterbeschrijvingen en beschrijving van de wereld waarin e.e.a. zich afspeelt blijven naar mijn zin nog wat teveel aan de oppervlakte. De beide hoofdpersonen groeien diverse jaren op in de loop van het boek (van 8 jaar naar een onbestemde leeftijd, ik schat zo rond de 20), maar een echte karakterontwikkeling mis ik nog. Ook de andere personages in het boeken blijven nog wat eendimensionaal. In die zin is het boek goed te vergelijken met de Harry Potter-reeks, die ook vrij eenvoudig als grensgeval tussen Young Adult en Adult fantasy begon (maar toch een groot succes is geworden).

In het boek komen we nog vrij weinig te weten over de wereld van het Keizerrijk. We lezen dat er een machtige keizer aan het hoofd staat, maar hij speelt geen enkele rol in het verhaal. Een enkele keer wordt er gehint op vijanden van het Keizerrijk die ‘voorbij de Donkere Zee’ wonen, maar ook hier ontbreekt verdere informatie. Wat het boek ook een wat kinderlijk trekje geeft, is het taalgebruik van de karakters. Zij gebruiken veel onbekende termen als gap, imp, molly, smieren en verlijeren die, volgens een bijlage achter in het boek, de straattaal van de arme bevolking van Nieuw Laven vormen. Deze straattaal is ook nog eens doordrenkt met allerlei termen waarin het woord ‘pis’ voorkomt, en dat had ik op een gegeven moment wel gehad en gaat dan irriteren. Jammer is overigens dat er geen inhoudsopgave in het boek staat, waardoor ik die bijlage waarin de termen verklaard worden, pas ontdekte toen ik het verhaal uit had. Naast deze woordenlijst bevat het boek overigens ook nog een dankwoord en een vooruitblik in de vorm van een hoofdstuk uit deel 2 van de reeks (Grim en Schaduw).

Al met al is Hoop en Rood zeker geen slecht boek, en ik denk dat er absoluut een veelbelovend fantasy-auteur in Jon Skovron schuilt. Voor een ‘verwende’ fantasy-lezer die genoten heeft van klassiekers van Terry Goodkind, Robin Hobb, J.R.R Tolkien, Tad Williams en andere grootheden, doet het nog een beetje eenvoudig aan, maar het heeft zeker de potentie om tot een mooi verhaal uit te groeien.