Een hilarische must-read voor iedereen die van humor met een beetje science-fiction houdt

Arthur Dent is een doorsnee, wat saaie Engelsman. Als hij op een ochtend wakker wordt, staan er twee bulldozers voor zijn huis om (zonder dat hij dat wist) dit te slopen vanwege de aanleg van een rondweg. Bijna tegelijkertijd verschijnt er een vloot ruimteschepen aan de hemel, met de boodschap dat de aarde over 2 minuten vernietigd zal worden i.v.m. de aanleg van een intergalactische snelweg. Gelukkig weet Arthur met de hulp van een vriend (die ook buitenaards blijkt te zijn) te ontsnappen aan boord van een van de ruimteschepen. Daarmee begint voor Arthur een duizelingwekkende reis door het heelal, waar hij onwaarschijnlijke zaken tegenkomt als levende matrassen, een depressieve robot, pratende deuren en liften, de tweehoofdige en drie-armige president van het universum, en een fabriek waar planeten gemaakt worden. Uiteraard maakt hij kennis met The Hitchhiker's Guide to the Universe, een handboek voor wie liftend het universum wil verkennen. En we komen erachter wat het antwoord op alle levensvragen is....

Bovenstaande zal duidelijk maken dat dit boek science-fiction met een hele grote korrel zout is. Ook voor lezers die helemaal niets met science-fiction hebben, is dit dus prima te lezen. Douglas Adams heeft een unieke stijl van schrijven, doorspekt met die heerlijke Britse humor en een mix van beleefdheid en understatement. Lees het boek dan ook vooral in het Engels als je je daar voldoende vertrouwd mee voelt, in de vertaling gaat helaas veel van deze vaak subtiele humor verloren. (Na een serie explosies:) "For a moment, nothing happend. Then, after a second or so, nothing continued to happen." Of een notitie op het ondoorgrondelijke bedieningspaneel van een ruimtevoertuig: "This is probably the best button to press."

In de persoon van Arthur Dent neemt Adams overduidelijke de Britse cultuur flink op de hak. Op een zeker moment is het hele reisgezelschap in enorme paniek op een gestolen ruimteschip dat allerlei onvoorspelbare acties doet, en is de enige droge vraag van Arthur: "Is there any tea on this spaceship?" Arthur wordt daarmee een soort icoon van alles wat Brits en saai is.

The Hitchhiker's Guide is een trilogie in vijf delen. Nee, serieus, geen grap, en dat is op zich al hilarisch. Het is onmogelijk van alle vijf de delen individuele recensies te geven zonder veel inhoud te verklappen, dus daarom beperk ik me maar tot deel 1. Oorspronkelijk gebaseerd op een hoorspel uit 1978, wist Adams dit verhaal keer op keer uit te breiden, zonder daarbij ook maar iets aan originaliteit in te boeten, en dat is al een prestatie op zich. Meestal zijn vervolgen immers flauwe aftreksels van het voorgaande, maar hier blijft het niveau hoog tot de laatste pagina van het laatste deel.

De manier waarop het verhaal wordt verteld, en de humor en creativiteit van Adams maken dat dit voor mij een van de beste boeken is die ik ooit gelezen heb ... en herlezen, en herlezen ... inmiddels misschien wel voor de 5e keer. Desondanks moet ik ook de vijfde keer weer hardop lachen om alle dwaasheden en avonturen, en een boek dat daar in slaagt, is voor mij een meesterwerk!