Thuiskomen in Terram

Claudia Boon heeft Beschermende Golven zo geschreven dat een terugblik naar het vorige boek niet nodig was. Na het lezen van de flaptekst begon ik aan het boek en ik miste geen informatie. Per hoofdpersonage wordt kort teruggekeken naar het vorige boek. Er is ook weinig tijd verstreken tussen het vorige boek en deze (in het verhaal).

Zoals je in de flaptekst kunt lezen, heeft iedereen weer een eigen taak en werken sommige nog samen. Doordat er zoveel personages zijn, kan iedere lezer zich wel vinden of een connectie voelen met een van de personages. Mijn voorkeur gaat uit naar Cieri. Hoewel ik het idee had dat zij een kleinere rol had in vergelijking met de rest, ze komt minder aan bod, heeft ze wel een zware taak. Zeker na het dichtslaan van het boek, wil je daar graag meer over lezen (in deel 3).

In mijn recensie over deel 1 heb ik benoemd dat het meer aanvoelde als middle grade dan als young adult, maar dat was dit keer zeker niet zo. Dit voelde echt aan als een young adult fantasy. Een fantasy boek waarin draken een zeer grote rol spelen, maar ook steeds meer de mensen, lichtlumens, nachtnoxen en meer.

Hoewel ik grotendeels heel positief ben, heb ik ook dingen die ik wat jammer vond. Moeilijk om te zeggen zonder te spoilen, maar ik had grote verwachtingen aan de hand van de cover, dat is wat ik erover kan zeggen. Daarnaast vond ik dat het boek te dik was, het verhaal te lang duurde. Dit had best korter gemogen of in tweeën gedeeld worden. Ook de informatie die achterin het boek stond, had ik liever voorin gehad. De laatste twee punten zijn natuurlijk heel persoonlijk.

Doordat het verhaal me aansprak en de personages al kende, voelde het als thuiskomen in Terram. Ik heb genoten van het verhaal. Claudia Boon heeft met deel 2 laten zien dat ze nog beter is gaan schrijven. Ik hoop voor jullie dat het boek bekend zal worden bij een groter publiek.