Mooi verhaal over stotteren en alles wat daar bij komt kijken

Billie heeft het zwaar. Hij gaat naar een nieuwe school, daar wil hij een nieuwe start maken. Op de eerste dagen lukt het hem aardig door gewoon niet te praten. Hij wil namelijk dat niemand weet dat hij stottert. Thuis doet hij er alles aan om van het stotteren af te komen en elke keer als hij naar zijn logopedist gaat, droomt hij dat zij een magische pil voor hem heeft.

Het is hartverscheurend om te lezen hoe Billie zich voelt op zijn nieuwe school. Maar stap voor stap voelt hij zich meer thuis. Een leraar maakt goed contact met hem, Billie bedenkt activiteiten voor in de pauze en verder gaat alles wel zijn gangetje. Het lukt hem zelfs om nieuwe vrienden te maken.

Lezers vanaf 10 jaar zullen elementen herkennen van Billie in zichzelf, het is zo goed geschreven dat iedereen zich wel in kan leven in Billie. Elk hoofdstuk begint met een (slechte) grap waardoor je steeds toch moet lachen. “Aan wie moet je nooit een boek uitlenen? Een boekhouder.”

Het taalgebruik is heel toegankelijk, veel namen zijn vertaald naar een meer Nederlandse naam dan in het origineel, althans dat vermoeden heb ik. Dat zal veel kinderen helpen bij het lezen. Aan de ene kant vond ik dat jammer, het is namelijk duidelijk dat het zich niet in Nederland afspeelt, maar ik snap ook wel de keuze van de vertaler en uitgever. Het is zo toegankelijker voor Nederlandse kinderen.

De jongen die iedereen laat lachen heeft mij laten lachen, maar daarnaast vond ik het ook een heel mooi verhaal. Het beschrijft goed hoe iemand om zou kunnen gaan met stotteren en ik denk ook dat een van de boodschappen is, dat je mensen daar niet mee moet pesten. Ik raad iedereen van 10 jaar en ouder die houdt van mooie verhalen dit boek aan.