Smullen van Reve

Ik kreeg het boek van een vriend die het hoog tijd vond dat ik iets van Reve las. Lang geleden had ik Reve's eersteling De avonden gelezen, daar was ik niet echt blij van gevonden. Zijn volgende boeken trokken mij ook niet, maar dit moest ik toch eens lezen aldus de vriend. Hij gaf mij een dun versleten boekje dat gedrukt was met een heel klein lettertype en uitgegeven in 1963.
En ik smulde, Reve presenteert zich als de arrogante schrijver die zijn omgeving nogal afkraakt. Over de Nederlandse literatuur heeft hij een eigen mening die, kijk eens aan, goed aansluit bij die van mij. Kortom Reve en ik kunnen het goed samen vinden. Vooral het hoofdstuk over de reis op zijn solexje. Ik neem tenminste aan dat de brommer waar hij op rijdt gezien de tijd waarin het boekje gedrukt is een solex was. Het gedoe met het ding komt mij namelijk bekend voor. Misschien is het dat wel wat mij aantrekt, de vertrouwdheid met de zaken waarover hij schrijft.
Na een aantal hoofdstukken wordt het tijd het boekje even weg te leggen, dan wordt al die zelfgenoegzaamheid teveel. Maar zo af en toe een hoofdstuk voor het slapen gaan maakt dat je met een glimlach inslaapt en denkt: 'die Reve!'