In rook gehuld

Het was even wennen aan de stijl. Veel: en en en en. Na het eerste hoofdstuk was ik eraan gewend en las het als het getjoek van een trein die maar verder en door gaat.Hoewel de stoomtrein niet overal duidelijk wordt genoemd speelt hij m.i. toch een rol in het boek.
Want verder en door gaat de soldaat en ook zijn geheugen dat in rook is gehuld.

Waar het over gaat: Na de Eerste Wereldoorlog wordt aan de frontlijn een soldaat gevonden die niet gewond is maar zijn geheugen kwijt is.
Hij wordt opgeborgen in een gesticht waar hij zich redelijk voelt en vergeleken met de andere oorlog-overlevenden niet aan nachtmerries lijdt. Hij wordt meegenomen door een vrouw die zegt zijn vrouw te zijn. Het geheugenverlies van de soldaat geeft hem een open blik op zijn huwelijk en brengt hem van de hel in de zevende hemel. Tot hij nog eens zijn geheugen kwijtraakt.

Ik heb geen idee of dat kan twee keer je geheugen kwijt raken maar waar of niet waar het geeft het boek een extra dimensie en neemt je mee na een naoorlogs Vlaams Belgie en later naar Duitsland waar een gierende geldontwaarding heerst. Allemaal interessante feitjes die je tandenknarsend meemaakt net zoals de soldaat die in dat anarchistische Duitsland op zoek is naar iemand die hij verheelijkt.

Wat ik onwaarschijnlijk vond: het feit dat de man niet wist dat er een galopperende geldontwaarding en chaos heerste in naoorlogs Duitsland terwijl zijn vrouw dat wel wist. Praatten zij daar niet over? Las hij geen kranten en zij wel? Dat komt nergens in het boek aan de orde.

De cover vond ik in het begin niet aantrekkelijk, maar toen ik het boek had gelezen sprak het mij aan omdat de soldaat in schemerachtig donker gehuld is net als het geheugen van Noen, Amand en Louis, de drie namen die hij in de loop van het boek krijgt.

Niet eerder had ik een boek van Annejet Daanje gelezen. Een omissie die ik snel goed ga maken.