Overtuigende ontsnapping

Je herkent je er vast in als middelbare scholier: je verveelt je eindeloos tijdens je lessen en je vraagt je af waarom je moet leren wat je leert. Dan heb je ook nog een bemoeizuchtige, strenge conrector en volgzame ouders. Als er dan een kans is om te ontsnappen aan dat leventje, laat je die natuurlijk niet lopen. Dat denkt hoofdpersoon Tessel in dit boek ook. Dat leidt tot een prachtig verhaal waarin Mijke Pelgrim veel vriendschap, vaart en humor stopt, maar ook een belangrijk thema behandelt zonder het zwaar te maken.

Tessel besluit mee te lopen in een klimaatmars. Ze licht haar ouders hierover niet in en stuurt alleen kleine berichtjes: "Ik slaap bij mensen die OK zijn (geen loverboys)". Duizend scholieren gaan in deze looptocht van Utrecht naar Brussel en de organisatie is in handen van een vriendengroep onder leiding van de charismatische Simon. Hij weet met speeches en gesprekken anderen te enthousiasmeren. Het doel is aandacht vragen voor het klimaat en de politiek ervan overtuigen om actie te ondernemen.

Tessel is in het begin van de wandeling nog niet nauw betrokken bij de organiserende groep en heeft eigenlijk totaal geen boodschap aan het projectdoel. Naarmate het boek vordert, verandert het eerste wel en het tweede nauwelijks. Dat heeft Pelgrim slim gedaan: ze laat haar hoofdpersonage daardoor geloofwaardig en realistisch blijven. Tessel verandert door het wandelen wel, maar ze blijft ook haar nuchtere zelf.

Behalve die geloofwaardigheid weet de auteur de tocht ook geloofwaardig te houden. De tegenslagen worden pijnlijk levendig beschreven (blaren, onweer, boze omstanders) en de dialogen tussen jongeren zijn treffend. Als blijkt dat Simon een deel van de loop in de auto heeft afgelegd, lees je bijvoorbeeld het volgende:
"Ik wilde eigenlijk keihard gaan lachen, maar ik probeerde mezelf in te houden.
'Un-fakking-believable. Wij hebben die hele pokkendijk af gelopen in de zeikregen...' zei een andere jongen.
'Het is wel een elektrische,' zei de eerste jongen, die er blijkbaar verstand van had.
'Het is een fakking áúto,' zei een meisje met dreadlocks. 'Simon is een cheater.'"

Het einde van het boek gaat in vergelijking met de rest van het verhaal snel. Iets te snel. Er volgt een spannend moment tussen Tessel en de vriendengroep en daarna wordt de laatste bestemming van de mars in nog geen vier pagina's afgetikt. Desalniettemin is dit boek een echte aanrader: na iets meer dan 250 pagina's lachen, lopen en leven onthoud je dat er altijd een overtuigende ontsnapping is.