Terreur in de Achterhoek

Wat een sfeervolle debuutroman! Op prachtige wijze weet Wilbrink de Achterhoek levendig voor te stellen aan de lezer. Motorcross, jagen op konijnen, illegale handeltjes, je ziet het allemaal goed voor je als lezer, zeker wanneer de auteur bij tijd en wijle gebruik maakt van dialect om de karakters nog meer tot leven te laten komen.

Het verhaal draait om terror familie Keller waar iedereen in de buurt bang voor is. Vanuit twee verschillende vertelperspectieven kom je er als lezer achter waarom deze familie zoveel angst inboezemt hoewel het eerste hoofdstuk al veel duidelijk maakt. Overigens wordt je in het eerste hoofdstuk meteen de romanwereld ingezogen mede dankzij de befaamde openingszin die zo'n beetje in elke recensie te lezen is. Hoe dan ook, twee vertelperspectieven dus, eentje die zich afspeelt in het heden waarin je Isa volgt, het jongste lid van de Keller familie. Isa weet weinig af van haar familieverleden en lijkt dit te ontvluchten door in Utrecht te gaan studeren waar zij met activistische mede-studenten optrekt die zich verzetten tegen dierenleed. Deze studentenwereld met punkmuziek, kraakpanden en uiteraard blowen wordt eveneens vrij sterk neergezet waarin Isa zelf twijfelt over haar activisme en het nut daarvan. De andere verhaallijn gaat over belangrijke familiegebeurtenissen in het verleden, verteld vanuit een onbekende verteller. Een hoogtepunt hierin is de, voor Isa onbekende, misdaad die haar opa begaan heeft. De gehele opbouw hierna toe alsook de uiteindelijke actiescène is fantastisch uitgevoerd.

Gedurende de roman weet Wilbrink goed te wisselen tussen rauwheid en mooie opsommingen, spitsvondige metaforen en soortgelijke taaltovenarij. Laatstgenoemden voelen soms wat geforceerd literair aan, de kracht ligt juist in de rauwe scènes en karakters die vrij nuchter worden opgeschreven. Het doet echter weinig af aan het boek, voor een debutant is dit gewoon erg goed schrijfwerk waardoor het gehele verhaal de sfeer behouden blijft.

Toen het boek eenmaal uit was bleef ik wel met de vraag zitten wat de schrijver nou precies wilden vertellen met dit boek. Zelf miste ik een boodschap, een overkoepelend thema, het boek vertelt wel iets, maar zegt weinig. Dit is uiteraard niet noodzakelijk om een goed boek neer te zetten en De beesten bewijst dat prima, het verhaal staat als een huis en is behoorlijk vermakelijk om te lezen. Daarnaast is de plattelandsroman voor mijn gevoel vrij oververtegenwoordigd in de Nederlandse literatuur, maar Wilbrink laat zien dat hij middels de Achterhoek toch in staat is om iets unieks te vertellen waarmee hij soortgelijke boeken in het genre toch wel overstijgt dankzij de sfeervol geschapen romanwereld. Ik kijk in ieder geval uit naar zijn volgende roman!