Voor- en naoorlogse verveling

De ondergang van de familie Boslowits
Alleraardigst verhaaltje hoe een familie ten onder gaat in de tweede wereldoorlog. Dit is beschreven vanuit het perspectief van een kind die vaak bij de familie op bezoek gaat. Deze familiebezoekjes zijn weinig spannend waardoor de hoofdpersoon reikhalzend uitkijkt naar de oorlog met een obsessie voor geweld, eindelijk actie. Hierdoor ziet hij niet in dat de familie Bolsowits langzaam maar zeker een voor een sneuvelt door de oorlog wegens hun Joodse afkomst. De droge schrijfstijl van Reve zorgt voor een deprimerend sfeer en sluit goed aan bij de desinteresse van de hoofdpersoon betreffende de familie. Het verhaaltje is echter vrij kort (40 bladzijdes) om de familie echt uit te diepen waardoor een emotionele band met de karakters mist en het verhaal mij als lezer weinig raakte. 3 sterren

Werther Nieland
Verhaal over een wat melancholisch jongetje genaamd Elmer die leeft in een fantasiewereld. Elmer is wat eenzaam, heeft een sombere kijk op het leven en molesteert uit verveling dieren. In het verhaal trekt hij met wat verschillende kinderen in de buurt op waarbij Elmer elke keer een club wil oprichten. Bij deze club verzint hij dan een heel stel aan regels en vergaderingen waar hij andere kinderen bij poogt te betrekken. Elmer zelf wil uiteraard elke keer de voorzitter zijn van de club. De andere kinderen gaan helemaal niet mee in zijn fantasie en zien er weinig in dat Elmer de baas over hen speelt. Hierdoor bestempeld Elmer ze als spionnen en verkoopt hij ze een pak rammel om ze vervolgens uit de club te bonjouren.

Ook hier zorgt de droge schrijfstijl van Reve ervoor dat er een sfeer van verveling heerst waaruit de vreemde fantasieën van Elmer ontstaan. Het weergeeft perfecte de grootse ideeën en plannen die als onbezorgd kind door je hoofd heen dwalen en al spelende ten uitvoering komen. Daarnaast ontschoot mij regelmatig een lach tijdens het lezen dankzij de gortdroge opmerkingen en observaties.

" Nu bestaat de club, zei ik, nadat ik onze namen langzaam had voorgelezen. Hij heet de Club voor de Grafkelders, de C.V.D.G. Iedereen die lid is, in die zijn tuin kunnen we een grafkelder maken. Dat is heel belangrijk. Je begrijpt wel, vervolgde ik, dat er iemand de baas moet zijn, die het bijvoorbeeld zegt als er een vergadering is. Dat kan het beste iemand zijn bij wie de club is opgericht. Werther knikte, maar ik geloofde niet, dat hij aandachtig luisterde. Ik stond op en ging tegen de muur leunen.
Ik ben de voorzitter, zei ik, dat is al opgeschreven. Jij bent de secretaris, maar de voorzitter doet alles wat er gedaan moet worden: dat is altijd zo. Werther vroeg nu of de club zich alleen met het maken van grafkelders zou bezighouden. De clubleden maken ook molens, zei ik, dat heeft veel met grafkelders te maken, dat begrijp je wel. Want wie een grafkelder kan maken, wie dat het eerste heeft bedacht, die is ook de baas van de molens. Als er iemand is die de club wil verpesten, dan wordt zijn lul afgesneden."

4 sterren voor Werther Nieland. Dan komen wij gemiddeld op drieënhalve ster uit wat ik coulant afrond naar 4 sterren dankzij het proza van Reve wat mij wel bevalt.