Een liefdeloos boek

Vol goede moed begon ik aan dit lijvige boekwerk. Ik vond het mooi, goed geschreven en geniaal van opzet. Prachtig om te ontdekken dat elk volgende verhaal, dat zich in een ander land en in een andere tijd afspeelde, toch een soort voortzetting was van het vorige. Een reiziger bleek een schakel- of kettingvertelling te zijn.
Boyne bleek zich verdiept te hebben in elk land en de feiten die hij opdiste, werden door Wikipedia bevestigd.
Nu was ik er niet op uit om de schrijver te controleren maar een paar steekproeven heb ik genomen.
Totdat ik op merkwaardige anachronismen stuitte: de Griekse goden in Guatemala in het jaar 420? Vanaf Cyprus Kreta kunnen zien met het blote oog? Mensen in Jemen die moslim zijn nog voordat Mohammed het levenslicht had gezien? Ach, een kniesoor die daar op let maar het verbaasde me wel.
Halverwege begon mijn aandacht te verslappen. De korte verhalen begonnen te lijken op de Goldbergvariaties van Bach. Muzikaal gezien kan dat mooi zijn, maar als verhalen zoveel op elkaar lijken, begint het saai te worden. Bovendien werden de verhalen steeds gruwelijker en platter. Veel geweld, veel vunzige seks veel amoraliteit.
Ik las de epiloog en een paar hoofdstukken eraan voorafgaand. De boodschap was duidelijk. Hier was een pessimist aan het woord die de ondergang van de mensheid op aarde beschreef.
Nu deel ik zijn pessimisme maar veel schoonheid in dit boek heb ik niet kunnen ontdekken.
Wat mij betreft is dit boek geen aanrader.