Viel wat tegen

Het museum van de verbroken beloftes.
Het staat in Parijs en bevat items waar van de belofte is verbroken. Een bruidssluier, een babyschoentje. Dingen van verraad, verdriet en rouw. Bezoekers komen er hun verleden verwerken.
Directeur Laure heeft er ook dingen van haarzelf liggen.

Praag 1985:
Laure werkt in Praag als nanny. Maar het leven daar, achter het Ijzeren Gordijn is, saai en grijs. Totdat ze Tomas ontmoet.
Pas jaren later kan ze haar verleden onder ogen zien.

Het boek heeft op de achterflap staan:
Een hartverscheurende meeslepende roman over een zwarte bladzijde uit de Europese geschiedenis en over een verboden liefde.

Ik moet zeggen dat ik over die geschiedenis meer had willen lezen. Dan was het boek voor mij stukken interessanter geweest. Denk dan aan de excursie in Berlijn. Het meeste boeiende stuk in het boek.
Ook had ik meer willen lezen over de stukken die worden gebracht voor het museum. Die paar dingetjes die werden gebracht met hun historie was voor mij ook een pluspunt van het boek.
Jammer dat dit naarmate het boek vorderde steeds minder aan bod kwam, ook omdat dit de titel van het boek is.
Wat ik ook een leuk en vertederend lijntje vond was de kat. Zo mooi!

Dan de mindere dingen van het boek. Soms iets te langdradig. Zowel het heden als het verleden. En ik irriteerde me soms aan Laure uit het heden. Ze komt erg onstabiel over en je krijgt geen hoogte van haar. Ook haar leven in het nu blijft vlak.
Het verleden pakte me iets meer, maar vond het zoals gezegd soms wat langdradig. Ook het leven achter het Ijzeren Gordijn had van mij meer een hoofdrol mogen spelen, iets wat ik eigenlijk verwacht had omdat dit toch genoemd wordt op de achterflap.

3 sterren voor dit boek na alle plus- en minpunten.