Sterk dystopisch verhaal met mooie boodschap om in één ruk uit te lezen

Het concept van Ivelle sprak me meteen aan toen ik er het eerst over las. Aan de hand van de kleur van je ogen kunnen andere mensen zien hoe je je voelt en het is dan ook niet mogelijk om iets te verzwijgen, laat staan om te liegen. Laura Diane maakte het straffe concept ook waar. Door de fijne schrijfstijl zit je namelijk al meteen vanaf de eerste pagina in het verhaal. In het begin moet je wel even wennen aan de verschillende kleuren en hun betekenissen (al kan je hiervoor een handige boekenlegger downloaden op Laura’s website), maar dat went snel.

"Ja, je kunt wachten en veilig toekijken terwijl het leven aan je voorbijtrekt, maar je kunt niet leren zwemmen als je nooit de bodem onder je voeten hebt voelen wegzakken. Je kunt geen liefde verwachten als je niet verder kijkt dan de kleur van iemands ogen."

Laura Diane bewijst ook opnieuw dat ze haar personages heel goed kan neerzetten. De personages zijn allemaal erg uniek en hebben hun eigen persoonlijkheid. Door de verschillende oogkleuren en gevoelens die aan bod komen leer je de personages nog beter kennen. De onzekerheden van Ivelle worden dan ook erg geloofwaardig neergezet. Verder komt liefde zeker aan bod in het verhaal, maar minder dan de flaptekst op het eerste gezicht doet uitwijzen.

"Ik ben meer dan de kleur van mijn ogen, meer dan de emoties van angst en onzekerheid die ik niet kan controleren."

Laura Diane zet met Ivelle opnieuw een sterk dystopisch verhaal neer. Doordat dit verhaal in één boek wordt afgewerkt vond ik het eigenlijk nog sterker dan haar eerdere duologie. Daarnaast schuilt er ook een mooie boodschap in het verhaal: iedereen is meer dan wat je ziet. Als je dit boek gaat lezen, zorg er dan voor dat je een vrije dag hebt: het leest zo vlot dat je het boek het liefst in één ruk uitleest.