Een verhaal vol eeuwenoude mythen vertaalt naar de wereld van nu.

‘Ik ben Gaia,’ zegt de vrouw. ‘Of Moeder Aarde… Of Pachamama… Isis, Terra of Inanna… Wat je maar wilt. Ik heb honderden namen.’

De ouders van Nour gaan voor hun werk naar Turkije. Nour wil graag mee en na lang zeuren, heeft ze het voor elkaar. Eenmaal onderweg verveelt ze zich al snel stierlijk en heeft ze spijt dat ze zo aangedrongen heeft om mee te mogen. Tijdens haar verkenningstochten over de hoogvlakte ziet ze een jongen en een meisje, Omar en Cansu. Ze lijken beiden uit een andere tijd te komen. Ze hebben op haar gewacht en ze nemen haar mee naar een grot waar Gaia ligt, oftewel Moeder Aarde. Het gaat niet goed met haar. De wereld van nu maakt haar ziek. Zodra Nour haar hand vastpakt, verandert ze in een kraai en vliegt ze met Gaia de wereld over. Wat ze ziet is één grote puinhoop: kale vlaktes, smeltende ijskappen en veel industrie. Gaia vraagt Nour de beek te volgen naar de bron om daar water voor haar te halen. Bij de bron is het water puur en bevat het een oude, scheppende kracht. Als Nour haar dat water brengt, zal Gaia weer een tijdje vooruit kunnen. Maar er is meer…

‘Onderweg zul je getest worden. Je zult uit de beek moeten drinken, meerdere keren, want de tocht naar de bron duurt dagen, en je hebt gezien wat dat water met je doet.’

Omar vergezelt Nour op de tocht. Samen komen ze onderweg in allerlei oude mythen terecht. Dan hebben ze ineens het gevoel dat iemand ze achtervolgt. Zal het lukken de bron te bereiken?

Een verhaal vol eeuwenoude mythen vertaalt naar de wereld van nu.

Dit is zo’n verhaal waarbij er, tijdens het lezen, gelijk een lijstje van kinderen in je hoofd ontstaat, die dit boek heel graag zouden willen lezen. Maar doordat Marco Kunst een mooie brug heeft geslagen tussen de oude mythen en de wereld van nu, is dit een boek geworden wat een veel breder publiek zal aanspreken.

Marco schrijft op een heel beschrijvende manier. Tijdens het lezen kun je de omgeving goed voor je zien, je maakt er bijna onderdeel van uit. Je kunt het water horen druppen, zodra Nour de grot binnenloopt. De bron is een verhaal om in te verdwijnen en ook nog iets van op te steken. Het verhaal is aangekleed met werkelijk wonderschone illustraties van Djenné Fila. Hiervoor gebruikte ze een nieuwe techniek: schilderen op water. Je zou de illustraties zo kunnen inlijsten en aan de muur hangen. Adembenemend mooi en prachtig passend bij de rijke taal in het verhaal.

Daarnaast vind je achterin een beschrijving over hoe mythen zijn ontstaan en een uitleg over de mythen die je in het verhaal tegenkomt. Ook dit stuk van het boek is op een fijne manier beschreven. Het wordt niet te zakelijk of te uitleggerig. Marco Kunst neemt je mee in het ontstaan van de verschillende mythen, legt ze uit of licht ze toe. Niet belerend, niet volgestopt met informatie, maar juist vertellend. Waardoor het voor iedereen heel begrijpelijk wordt. Wat knap gedaan!