‘Misschien is het begin van hoop...’

‘Misschien is het begin van hoop...’⁣
⁣
Ruby Crusoe, de dochter van Robinson Crusoe, hunkert naar avontuur. Haar vader is kapitein en zal weer een handelsreis afleggen. Ruby heeft een plan; ze verstopt zich tussen de spullen van papa om stiekem aan boord van De Majesteit te komen. Ze moet wel, ze is toe aan avontuur want als je doet wat je altijd al deed, krijg je wat je altijd kreeg. Eenmaal in het ruim besluit ze om haar haar af te snijden en als scheepskind aan het werk te gaan. Het is zwaar werk, maar denken dat je iets niet kunt, is een leugen. Ze zet door. Als de kans daar is om op een onbewoond eiland te komen, grijpt ze die met beide handen aan. Hier maakt ze direct een vriendje, namelijk de Vernedervink. Het witte vogeltje met zijn oranje snavel is er telkens als Ruby iets doms doet en roept constant ‘Roebiewaarbenje?’. Ruby noemt hem daarom Klepper. Dat vriendje heeft ze nodig, want Ruby heeft het niet makkelijk op het eiland. Hoe vindingrijk ze ook is, het verslaat de eenzaamheid niet. Schuldgevoel en de stilte nemen de overhand. Maar dan, net op het moment dat Ruby het echt niet meer ziet zitten, staat er opeens iemand naast haar kamp… ⁣
⁣
Ja hoor... Kevin doet het weer. Fijn, grappig, mooi en dat allemaal in één verhaal! Dat hij zelf ook een tijdje op een onbewoond eiland heeft gezeten, zal je tijdens het lezen van dit verhaal niet ontgaan. Hij weet namelijk feilloos de mooie momenten van het leven op zo’n onbewoond eiland vast te leggen in woorden. Of nou ja… ‘Dit soort dingen lees je niet, dit moet je meemaken. Er zijn geen woorden die omschrijven hoe mooi dit is.’ Waarschijnlijk moet je er geweest zijn om echt te begrijpen wat Ruby meemaakt en hoe zielzalvend de omgeving is. Maar ook de mindere momenten worden in mooie woorden omschreven. Als Ruby al enige tijd op het eiland zit, begint de eenzaamheid toe te slaan. 'Ben je nog iemand als er niemand is?' ⁣
⁣
Ook in Het vertrek gaat Kevin weer op speelse wijze om met taal. Het lukt hem om je op het ene moment hardop te laten lachen en het volgende moment te raken met mooie zinnen. Het woord 'zielzalvend' raakte bij ons alle twee een snaar. De zin 'Misschien is het begin van hoop', is niet voor niets de opening van deze recensie. Prachtig! ⁣⁣
Maar een boek van Kevin Hassing zou geen boek van Kevin Hassing zijn als het niet een tikkeltje ranzig is. En wie ons een beetje kent, weet dat wij dit ten zeerste kunnen waarderen. Schont en schiarree worden opgenomen in ons vocabulaire. Het kan niet anders dan dat hij zelf ook grinnikend achter zijn laptop heeft gezeten tijdens het schrijven. ⁣
⁣
Dit is het eerste deel van wat (hoogstwaarschijnlijk) een heel populaire serie gaat worden in de klas. Wij kijken uit naar het vervolg!