Heerlijke humor voor jong en oud

Niet voor tere kinderzieltjes

De omslag van Bethany en het beest geeft al een monsterlijk inkijkje over de inhoud. We kijken het beest recht in de bek, waar we de onverschrokken Bethany zien opkijken. Wat is ze aan het doen in de muil van het monster? De oplettende kijker ziet nog net de tekst op haar rugzakje. Rot op! Dat zet meteen de toon van het verhaal. Je vraagt je halverwege het verhaal af, wie precies het beest is.

Stel je eens voor, dat je voor altijd zou kunnen blijven leven in een enorm huis zo breed als twaalf olifanten en dat je alles, wat dan ook kunt eten, of kopen. Je hoeft je nergens meer zorgen over te maken en het enige wat je daarvoor hoeft te doen is het beest voeren. Geen probleem toch, als je zoveel wensen hebt.

Het beest, dat is een ander verhaal. Het beest is charmant en welsprekend. Het zou de indruk kunnen wekken helemaal geen monster te zijn - ware het niet dat hij enorm stinkt, drie ogen, twee slijmerige tongen en altijd HONGER heeft. Peregrinus Pincet zorgt al eindeloos lang voor hem, al sinds hij een klein (monsta)bolletje was. In ruil voor lekkere hapjes, spuugt het beest cadeautjes en speciale drankjes voor Peregrinus uit, die hem vergoeden en het eeuwige leven schenken.
Misschien begrijp je dan waarom Peregrinus Pincet zo is geworden. Hij leeft al bijna vijfhonderdtwaalf jaar, zonder dat er zich één propleem voor heeft gedaan, daarom weet hij niets van pijn of verdriet en heeft hij geen inlevingsgevoel. Het is zelf nog een kind. Hij is koppig, verwend en heeft geen idee wat goed of fout is. Daardoor voelt hij zich ook nooit schuldig om het beest bijzondere hapjes te voeren. Maar het beest wordt steeds lastiger. Voel jij het al aankomen? Peregrinus niet ;)

Op een dag bedenkt het beest iets nieuws. Als Peregrinus het belletje hoort snelt hij naar boven. Het monster kijkt hem veelbelovend aan. Hij lacht er blij en kwijlerig bij en Peregrinus mag drie keer raden, wat hij wil. Peregrinus kan niets bedenken, want zijn hersenen werken niet meer zo goed, dus gooit het monster het eruit:

“Wat ik nu wil eten is .. een kind. ”

Peregrinus schuifelt zenuwachtig heen en weer. Hij heeft zo’n idee dat er nog meer gaat komen.

‘Ik zei, ik wil een kind!’ dondert het beest. ‘Ik wil weten hoe een kind smaakt. Ik wil een sappig, mollig kind, dat ik in één zachte, zompige slobberhap kan opslokken.’

Het beest hijgt en zweet van opwinding. Hij kijkt Peregrinus aan met een blik vol fel brandende honger. En hij vraagt, nu met een veel zachtere stem: ‘Wanneer denk je dat je er mij zo’n eentje kunt bezorgen?

Peregrinus is geen lieverdje, maar een kind aan het beest voeren, gaat hem ook wat ver. Helaas is zijn drankje bijna op en hij wil liever geen discussie met het beest. Daarnaast houdt hij niet echt van kinderen en trouwens, een klein kind is toch niet net zo belangrijk als hijzelf? Er zit weinig anders voor hem op dan een geschikt exemplaar te gaan zoeken, maar het gaat allemaal niet zo soepel als hij had verwacht. Eerst zitten ouders hem in de weg, die zijn veel te beschermend naar hun kinderen toe. Ook in de dierentuin is hij niet langer welkom. Dan hoort hij van een wonderlijke plek waar hij zijn kind zo kan uitzoeken.

De droge, nuchtere vertelstijl en het contrast met de gruwelijke gebeurtenissen maken dit verhaal ontzettend grappig! Het neemt ons mee naar een hongerig beest, een ijdel en onsterfelijk mens en een monsterlijk weesmeisje (en Annie is er niets bij.)

De grappige zwart-wit illustraties van Isabelle Follath zijn een geweldige aanvulling op het verhaal.
Alles bij elkaar is Bethany en het beest een regelrechte aanrader van 10 tot minstens 600 jaar

Bethany en het beest | Querido | Jack Meggitt-Phillips