Escapades, meer dan bloemrijk bundeltje

Onlangs verscheen de vierde novelle van Onno Van Gelder JR. Het nieuwe bundeltje heet Escapades. Omdat bloemen in het verhaal een grote rol spelen, is er voor ieder hoofdstuk een prachtige paginagrote illustraties ingevoegd. Op het laatste blad van ieder verhaal, siert een bloemenrandje onderaan de bladzijde.

De bloemen horen bij de liefde en hebben een geheime taal. Voor wie meer wil weten over floriografie, staat achter in het boekje een toegift. De sfeervolle bloemen illustraties van botanisch aquarellist Hilde Orye maken het boekje helemaal af.

Ondanks dat ik de vorige drie bundeltjes ook heb gelezen en nostalgie de boventoon voert, blijft Onno me verrassen. Je kan zien dat hij behalve auteur ook acteur is. Niet alleen omdat hij net zo makkelijk van personage als van decor wisselt, en daarbij rekwisieten inzet om de fantasie van de lezer te stimuleren, maar ook omdat hij een klein kunstwerkje achterlaat. De levendige manier waarop hij het verhaal in een setting plaatst is inspirerend en nodigt uit om mee te (willen) denken en doen.

Het eerste verhaal Bruno, doet me aan Onno zelf denken. Ik zie hem (helemaal voor me) terwijl hij zachtjes pratend de vogeltjes voert op het terras. Elegant, genietend van een kop thee, met zelfgebakken koekjes. Het is een mooi, nostalgisch verhaal over vriendschap en afscheid, waarbij jong en oud elkaar vindt. Het laat meteen een diepe afdruk achter.

Heleen, hoofdpersonage uit het volgende verhaal rust met haar voorhoofd tegen de binnenkant van de voordeur. Haar lippen worden dunner door een bijna onzichtbare glimlach. In de overigens stille straat hoort ze het kind nog schreeuwen.

Onno schrijft het verhaal langzaam, kleurrijk, én met gevoel voor drama. Het is nieuwsgierig makend. Toch doet dit beeld me licht opkijken. Misschien omdat Heleen iets minder uitgebalanceerd is dan de andere hoofdpersonages uit de bundel. Dit verhaal lijkt (net als Meneertje Wiegel) haast thrillerachtige trekjes te hebben. De (giftige) engelentrompetten in de illustratie beloven ook al niets goeds. Heleen heeft het schalkse en gulzige van Louis (de priester uit passages) en is gelijk brutaal en naïef als het op de liefde aankomt.

Het derde verhaal doet me regelmatig lachen. Marie Ange is één en al passie en drama, terwijl ze opmerkingen maakt en Daniel in zijn billen knijpt. Haar hart is groot genoeg voor iedereen. Alles aan haar laat dat zien. Haar man Daniel draagt haar op handen en zijn leven met haar is nog altijd rock-'n-roll. Toch geeft een plots opgedoken brief een andere draai aan het verhaal.

Dan is er nog het tedere, laatste verhaal van Victor. De dertienjarige Victor ontmoet de iets ouder, ongeremde Alexander tijdens zijn vakantie. Ze zijn tijdens een zwoele lange zomer, vier handen op één buik, maar een scheiding van zijn ouders haalt ze uit elkaar.

Hij kan de gevoelens die door hem heen gaan, niet goed plaatsen. Over de liefde wordt thuis nooit gepraat, zeker niet over zijn soort liefde.

Hij is zich al vroeg bewust dat een station niet alleen mensen met elkaar in contact brengt of een toegangspoort tot verre oorden is. Maar hij weet dat ieder treinticket in zijn hand de mogelijkheid heeft, om zijn leven een totaal andere wending te geven. Tot hij tijdens een signeersessie, hij is auteur geworden, zijn eerste lief tussen de aanwezigen ontdekt. Dankzij het boek van Victor komen ze weer samen, maar er lijkt iets veranderd te zijn.

De vier verhalen in de bundel zijn intens en staan in het teken van de liefde. Ze zijn kort en lopen altijd anders dan je denkt. Alles draait om suggestie. De signatuur van de auteur. Dat maakt het eigenlijk nog leuker om te lezen.

Escapades | Onno Van Gelder JR. | Uitgever Ambilicious