De letterlijke vertaling van Passages, van Onno van Gelder Jr. zegt het al een beetje, we zijn in het boekje op doorreis door de levens van zes personages.

We duiken in ons persoonlijk verleden om het te overpeinzen, te verbeteren of om op zoek te gaan naar wat we verloren hebben. Net als de personages in Passages, want ook zij komen niet los van hun verleden en gaan elk op hun manier de confrontatie aan.

De verhalen zijn soms grappig, dan weer pijnlijk, ontroerend of vol hoop. De opbouw zit in zes korte verhalen. De personages zijn niet echt verwikkeld in elkanders verhalen, maar hebben allen een ding gemeen. Ze gaan allemaal over een kort moment uit iemands leven.

Marcel

‘’Ze hield een handtas zo stevig vast dat haar knokkels helemaal wit waren weggetrokken. Haar grijsgroene ogen zochten steun. Ze vonden mij. Terwijl ze mijn gezicht las, ontspanden haar warrige ogen ‘’
Ondanks de mannelijke naam, gaat het eerste verhaal in Passages over een fragiel oud dametje. Terwijl ze kouwelijk, in te dunne kleding, voor de etalage van de parfumerie staat te kijken, glijdt de deur open en dicht. Vluchtige noten parfum vinden de weg naar buiten en laten het dametje met weemoed terugdenken aan Marcel. Het zijn liefdevolle herinneringen uit vervlogen tijden.

#Jean-François
Het is bijna kerst. De tuin van Villa les Tilleuls ligt er eenzaam en verwaarloosd bij. In het gras tiert het onkruid welig. Onder de vlier ligt een gebroken gedenksteen. Voor wie wil zien, vertellen de groen bemoste letters een verdrietig verhaal over een tien jarig jongetje.

Jean-François wacht op Arturo, die hem op avontuur mee zal nemen naar het diepste van de grotten. De pluizige wollen deken, de dikste, omgeslagen en opgetrokken over zijn smalle jongensschouders, tot aan zijn kin, is niet genoeg om de kou buiten te houden. De winter is guur begonnen.

De sfeer van dit verhaal is een beetje spooky, de emotie sterk verwoord. Toch blijft er genoeg ruimte, om na het verhaal even in de verte te turen en jezelf te wentelen, of te verliezen in mijmeringen over everzwijnen en langharige konijnen die de schat van Priesmont verdedigen.

#Louis
Is het relaas van een aimabele priester. De schalkse hoofdpersonage Louis kun je uittekenen in zijn sobere zwarte pij, met het witte boordje net even te strak onder zijn driedubbele onderkin.

Onder zijn bijna kaalgepulkte wenkbrauwen schieten zijn kleine oogjes van het kruis boven de deur naar het aarden potje op de dossierkast. Père Louis voelt dat hij weer zal zwichten. In zijn keel stokt het schietgebed. Over zijn rug loopt een rilling, die de vetlagen op zijn heupen doen trillen.

Voor de dikke priester is niet alleen de kerk zaligmakend, het ware hemelse huis is de befaamde banketbakkerij Ladurée. Hij kan geen weerstand bieden tegen de gesuikerde demonen. Bij het zicht van al dat lekkers, loopt het water hem met bakken in de mond en verdrinkt al zijn woorden. Hij grijpt zijn kruisje vast voor bijstand, maar gelukkig weten de dames van het huis, na al die tijd precies hoe ze hem kunnen bekoren. Een kort moment bedenkt Père Louis dat hij ter plekke in dit zoete Eden zou willen sterven.

Onno creëert een aangehouden spanning. Je kunt dit verhaal niet lezen zonder lach op je gezicht. Wil je het echt helemaal beleven, neem dan vooral een kijkje op Onno’s Instagram en scrol even door de tijdlijn. Ergens in het begin van dit jaar staat een filmpje, waarin Onno dit hilarische verhaal voorleest. Veel plezier!

#Ernestine
Zowel de illustratie als de klassieke gouden letters op het luxe bundeltje zijn ontworpen door Stijn Felix. De afbeelding aan de voorzijde loopt door naar de achterzijde. Op de blauwe omslag zien we een schim van Ernestine, het personage uit het verhaal van Maarten. Ze staat op een staketsel en kijkt uit over de zee.

Vanuit de haven klinkt in de verte een misthoorn. Door het geopende raampjes flakkert, een zoete geur van zilt en zeewier naar binnen. Het prikkelt de nieuwsgierigheid van Maarten. Hoewel het half augustus is voelt het ijzig koud aan, maar dat remt hem niet af om op onderzoek uit te gaan.

‘’De galm van de misthoorn botst tegen de gevels op dijk:
lange stoot, stilte. Lange stoot. Stilte.’’

Je voelt tussen de regels de zee, de nevelige lucht, de zilte druppels op je lippen. In dit beeldende verhaal is ieder woord raak. Hier spreekt een verteller die de essentie van het leven in enkele regels weet te vangen, soms juist door het weglaten van woorden.

#Michael
‘’Veel heeft hij niet nodig voor het weekend. In de reistas stopt hij een deftig hemd met bijpassende strik, sokken en ondergoed. Tante Evy houdt van enige formaliteit bij het dineren.’’

Michael had tegen de zin van zijn ouders, het studeren voor bekeken gehouden. Op zijn route naar school lag het pand van een zetelstoffeerder. Telkens als hij voorbijliep, kon hij het niet nalaten te luisteren naar de mysterieuze verhalen die de oude zitmeubelen hem vertelden.

Met het idee dat hij het beter kon, ondertekende hij zijn eerste contract. Op zijn drieëntwintigste startte hij in Gent zijn eerste zaak. Net achtendertig opende hij een galerij waar vooral hedendaagse schilders tentoonstelden. Zijn renommee groeide met de dag. Binnen drie jaar, kwam er een tweede galerij.

Maar de opstand, in de diepste zin, wroet onderhuids aan hem. Zoveel jaren later valt de eenzaamheid hem zwaar. In het hoofd van Michael vechten de beslommeringen van de dag om de eerste plaats. De beslissing die de familie unaniem heeft genomen ligt hem zwaar.

Het is net twee uur geweest. In de grote hal van de oude landelijke villa, bereidt Evy ondertussen een heerlijk welkomstmaal voor Michael. Op een zacht vuurtje staat de zwezerik, in de wijn te pruttelen. De geuren die zich verspreiden zijn hemels te noemen. Een vleugje citroentijm is haar geheime ingrediënt. Ze kan nog net even een uurtje rusten.

Het gemoed van Michael is een stuk lichter als hij tussen de hortensia’s door naar het huis van zijn tante rijdt. Het namiddaglicht valt in grote halen binnen als hij de buitendeur opendoet. De hal ruikt naar boenwas, en alles lijkt te zinderen van onderdrukte gevoelens en onuitgesproken verlangens.

#Judith
Ben weet onmiddellijk waarvoor hij zijn ‘gouden handdruk’ zal gebruiken. Hij heeft een zestal lege maanden in het verschiet tot aan zijn nieuwe job in het Europees parlement. Een plek voor de kat is al gevonden en de koffer staat gepakt.

Even later staat de auto geparkeerd op de binnenplaats van Rue des Bougainvilles. Madam Solange, de eigenaresse van het pand, sluit het hoge smeedijzeren hek achter hem. Onder het brede bladerdak van een oude eik, kan Ben kan eindelijk ademhalen. Wat kijkt hij er naar uit om hier zijn vakantie te houden.
Op de overloop staat een onversierde kerstboom, die madam speciaal voor hem naar boven heeft laten brengen. Behoedzaam zet hij zijn koffer in de dichtstbijzijnde hoek.

Als hij naar het raam loopt en nieuwsgierig naar buiten kijkt, voel je de weifeling er langzaam insluipen bij Ben. Hij laat de gordijnen open om van het laatste uur daglicht te genieten, voor de schemer het overneemt.
Dit verhaal is een van mijn favorieten. Ik ben dol op mysteries en het karakter van oude huizen. Het oogt als een lieflijk verhaal, maar ondertussen vervallen op een prikkelende manier, de grenzen tussen goed en kwaad.

Passages is een bundeltje dat je mondjesmaat leest, om er zo lang mogelijk van te genieten en te hergenieten. Ik hou van het handelsmerk van de auteur, van de poëtische taal en vindingrijke zinnen en zijn oog voor (im)perfectie van de mens.

Passages | Auteur: Onno van Gelder Jr.| Uitgever: Ambilicious Llp