Andere verwachtingen

De Nederlandse Fenneke Zwaaneveld debuteert bij uitgeverij Hamley Books met het YA-boek Stille Duisternis (2020). Naast schrijven houdt Zwaaneveld ook van tekenen en daarom is het ook niet vreemd dat kleur en schilderen terugkomen in haar boek. In Stille duisternis lees je over Vera, een 18-jarig meisje dat een tussenjaar heeft en zich niet durft aan te melden voor de kunstacademie. Wanneer er een mysterieus wolkendek komt, gebeuren er gekke dingen in haar leven, waarbij de focus ligt op haar vriendschappen en familiebanden. Hoe ontwikkelen deze zaken zich?

Helaas viel het boek een beetje tegen en dat wordt wellicht veroorzaakt door de cover en flaptekst. Daar lijkt het boek een apocalyptisch gehalte te hebben: alle kleur verdwijnt uit de wereld. Dat concept is heel tof, maar komt pas halverwege het boek naar voren en had breder mogen worden uitgewerkt. Tevens is het ontstaan en de effecten ietwat onduidelijk. De verwachte spanningsboog blijft daarmee wat vlak, ondanks dat er wel onderlinge confrontaties zijn.

Alhoewel, het boek lijkt daar eigenlijk niet geheel op te focussen. Juist het thema vriendschap en familierelaties staan centraal. Je leest over de strenge ouders van Vera, de lastige situatie waarin haar vriendin Jessica terechtkomt, de vriendschappelijke relatie tussen deze meiden en nog veel meer. Vooral in het begin weet Stille duisternis een beklemmend en verwarrend gevoel bij de lezer op te roepen. Leeft Vera echt in zo’n gezin? Wat is daar gaande? Naarmate het boek vordert ondergaan de relaties en personages een duidelijke ontwikkeling, die plaatsvinden met vallen en opstaan.

Ondanks deze mooie ontwikkeling bemerkte ik dat ik me niet zo goed kon identificeren met het hoofdpersonage Vera. Ze was te introvert, liet zich teveel beïnvloeden en beet niet van zichzelf af. Van een 18-jarig meisje verwacht je dan misschien toch iets anders. Daarnaast was de vriendengroep ook wat apart en onvolledig geschetst omdat de lezer weinig tot geen achtergrondinformatie krijgt over een aantal personages. Hierdoor ontwikkelde er niet echt een band tussen lezer en personages. De schrijfstijl van Zwaaneveld is wel prettig. Ze gebruikt verschillende dialooglabels, wisselt dialogen en beschrijvingen af en varieert in zinslengte. Op deze manier vlieg je door het boek heen.

Samenvattend ben ik niet zo enthousiast over dit boek, maar dat ligt vooral aan het verwachtingspatroon en genre. Tijdens het lezen zat ik te wachten op bepaalde spanning en mysterieuze zaken en die bleven juist uit. Daardoor miste ik bijna de positieve zaken aan dit boek: de nadruk in op vriendschap en relaties, de personages die een ontwikkeling doormaken en de prettige schrijfstijl. Stille duisternis is een prima debuut, maar qua inhoud niet helemaal mijn smaak.

Bedankt Uitgeverij HamleyBooks voor dit recensie-exemplaar.