Pageturner

Deze recensie is oorspronkelijk verschenen op mijn eigen website: https://lisalovestoreadcom.wordpress.com/2026/02/12/lieve-debbie/

“Hoe krijg ik ze [mijn gezin] in vredesnaam zo ver dat ze een voedzaam ontbijt tot zich nemen voordat ze zonder zelfs maar een groet de deur uit rennen?” (p. 9) of “Hoe kan ik mijn man zover krijgen dat hij het goedvindt dat ik ga werken en financieel onafhankelijker word?” (p. 76) Deze vragen ontvangt columniste Debbie Mullen in de nieuwe thriller van Freida McFadden Lieve Debbie (2026). Debbie adviseert en troost de vrouwen in haar schriftelijke reactie. Het lijkt alsof ze alle waarheid en kennis in pacht heeft, alleen is haar eigen leven ook een beetje een zooitje: moeilijke puberdochters en haar man heeft geheimen. Hoe krijgt ze alles weer op de rit? Deze nieuwe thriller van McFadden heb ik redelijk vlot uitgelezen en daarom raad ik Lieve Debbie zeker aan!

Ten eerste komt dat door de humor die in het boek verwerkt zit. Aan het begin van de thriller worden de personages geïntroduceerd en lees je enkele columns en de daarbij behorende reacties van Debbie. De inhoud van de columns is tenenkrommend en daardoor grappig: waar mensen zich wel niet druk om maken! In combinatie met de puberdochters van Debbie, die realistisch (en wellicht herkenbaar) worden neergezet, levert dit regelmatig gegrinnik op bij de lezer. Verder doet de tuinenstrijd tussen Debbie en buurvrouw Jo denken de serie Desperate Housewives en is de boekenclub waar Debbie aan deelneemt tenenkrommend. Heerlijk! De serieusheid van de onderwerpen neemt naarmate het boek vordert wel toe. Helaas hebben de columns en het schrijven ervan een kleine – niet onbelangrijke – rol in het boek, ergens hoopte ik op meer.

Ten tweede weet McFadden als geen ander de lezer nieuwsgierig te maken en te houden. Zowel Debbie als haar man Cooper hebben geheimpjes. Hij een vrouwelijke beller, zij kweekt bepaalde bloemen: “Als ik ze vertelde wat voor bloemen het echt zijn, zou ik niet in dat tijdschrift komen.” (p. 38) Wat is dat gegons in haar hoofd? Wat heeft Cooper “in de loop van ons huwelijk gedaan die aantonen dat ze beter verdient”? (p. 60) Andere zinnen die mij nieuwsgierig maakten zijn: “Grappig dat ze zich zo druk maken om die sleutel. Ik heb iets anders waar ze zich veel meer zorgen over zouden moeten maken.” Of “Wat is er nou integerder dan je kind willen beschermen? Als mijn ouders me beter hadden beschermd…” (p. 92) Dit element in de schrijfstijl van McFadden is heel sterk. Enerzijds komt dat omdat ze meerdere vertelperspectieven hanteert, anderzijds krijgt de lezer op het einde overal antwoord op. Daarmee is het verhaal goed afgerond.

Ten slotte is McFadden heer en meester op het gebied van cliffhangers en plottwisten. Bij Lieve Debbie vind ik dat aardig gelukt. Een fervent lezer van haar boeken weet dat het eraan komt en zit vanaf het begin al te puzzelen. Dit plot had echt wel verrassingen, sommige dingen waren voorspelbaar en daardoor was er niet een heel groot wow-effect. Anderzijds hebben sommige boeken van haar zo’n grote plottwist, dat het niet meer geloofwaardig is. Dat was gelukkig niet het geval bij Lieve Debbie.

Een klein puntje van kritiek blijft bij de boeken van McFadden dat de schrijfstijl soms wat oppervlakkig is. Vrij simpele zinnen, korte beschrijvingen, oppervlakkige personages. Anderzijds zorgt dat er wel voor dat je dit boek vrij snel uitleest. Ik concludeer daarom: Lieve Debbie is wederom een lekkere pageturner!

Bedankt LAB uitgevers voor dit recensie-exemplaar.