Lezersrecensie
Some Ghosts Dig Themselves Up
Toen *Stille schreeuw* op mijn nachtkastje belandde, verwachtte ik er eigenlijk niet zoveel van. Gewoon een thriller als zoveel andere. Maar nog geen drie hoofdstukken later zat ik rechtop in bed, terwijl de rest van het huis allang sliep. Angela Marsons greep me meteen. De vondst van de menselijke resten in het oude kindertehuis in Black Country bracht een soort rilling teweeg die ik niet meer kwijtraakte. Het voelde alsof ik samen met Kim Stone door dat donkere verleden liep, kamer voor kamer, deur voor deur, al wist ik dat ik sommige dingen helemaal niet wílde weten.
Wat het boek voor mij echt boven de middelmaat uittilt, is Kim zelf. Ze is niet het type heldin dat iedereen meteen omarmt. Ze is stug, bot, kortaf… soms zo onaangenaam dat ik even met mijn ogen rolde. Maar toch ging ik om haar geven, misschien juist omdat ze zo duidelijk beschadigd is. Eén zin bleef maar bij me hangen: *“Ze had geleerd dat liefde een luxe was die ze zich niet kon veroorloven.”*
Die kwam binnen. Want op dat moment viel voor mij alles op z’n plek: haar harde buitenkant, haar afstandelijkheid, haar koppigheid. Je voelt dat ze zichzelf heeft opgebouwd uit puin en littekens, en dat ze desondanks wanhopig probeert het juiste te doen, ook als dat haar weer eenzaam achterlaat.
De afwisseling tussen het onderzoek in het heden en die ijskoude flashbacks uit de jaren negentig vond ik briljant gedaan. Die fragmenten zijn zo kaal en kil geschreven dat ze bijna onder je huid kruipen. Geen overdrijving, geen sensatie, gewoon… gruwelijke realiteit. En tóch voelde het respectvol. Alsof Marsons precies wist waar de grens lag.
Als ik iets moest aanmerken(en dat doe ik met lichte tegenzin) dan is het dat sommige teamleden van Kim wat vlak bleven. Bryant, Stacey, Dawson: ik wilde zó graag meer van ze weten. En het einde had voor mij één hoofdstuk minder gemogen. Maar dit deed weinig af aan de spanning die me al die tijd in z’n greep hield.
*Stille schreeuw* was zo’n thriller die ik met een brok in mijn keel en tintelende vingers heb uitgelezen. Een duister, emotioneel verhaal met een hoofdpersoon die me soms irriteerde, soms ontroerde, maar altijd fascineerde. Ik gaf het 4 van de 5 sterren, en deel twee ligt al klaar voor de nabije toekomst.
Wat het boek voor mij echt boven de middelmaat uittilt, is Kim zelf. Ze is niet het type heldin dat iedereen meteen omarmt. Ze is stug, bot, kortaf… soms zo onaangenaam dat ik even met mijn ogen rolde. Maar toch ging ik om haar geven, misschien juist omdat ze zo duidelijk beschadigd is. Eén zin bleef maar bij me hangen: *“Ze had geleerd dat liefde een luxe was die ze zich niet kon veroorloven.”*
Die kwam binnen. Want op dat moment viel voor mij alles op z’n plek: haar harde buitenkant, haar afstandelijkheid, haar koppigheid. Je voelt dat ze zichzelf heeft opgebouwd uit puin en littekens, en dat ze desondanks wanhopig probeert het juiste te doen, ook als dat haar weer eenzaam achterlaat.
De afwisseling tussen het onderzoek in het heden en die ijskoude flashbacks uit de jaren negentig vond ik briljant gedaan. Die fragmenten zijn zo kaal en kil geschreven dat ze bijna onder je huid kruipen. Geen overdrijving, geen sensatie, gewoon… gruwelijke realiteit. En tóch voelde het respectvol. Alsof Marsons precies wist waar de grens lag.
Als ik iets moest aanmerken(en dat doe ik met lichte tegenzin) dan is het dat sommige teamleden van Kim wat vlak bleven. Bryant, Stacey, Dawson: ik wilde zó graag meer van ze weten. En het einde had voor mij één hoofdstuk minder gemogen. Maar dit deed weinig af aan de spanning die me al die tijd in z’n greep hield.
*Stille schreeuw* was zo’n thriller die ik met een brok in mijn keel en tintelende vingers heb uitgelezen. Een duister, emotioneel verhaal met een hoofdpersoon die me soms irriteerde, soms ontroerde, maar altijd fascineerde. Ik gaf het 4 van de 5 sterren, en deel twee ligt al klaar voor de nabije toekomst.
1
Reageer op deze recensie
