Ijskoud horror verhaal

3,5/5

Twee documentairemakers, Jack Prentiss en Felix ‘Teig’ Teigland zijn naar Siberië gekomen om een documentaire te schieten langs de Kolymasnelweg, beter gekend als de ‘Weg des Doods’ omdat daar honderden Goelag gevangen onder begraven liggen.

Als ze hun gids oppikken rijden de heren richting Achoest, een dorpje waar de mensen (over)leven in barre en ijskoude toestanden en waar Jakoets wordt gesproken, een lokaal dialect. Onderweg naar Achoest pikken ze Nari op, die met autopech aan de kant van de weg staat en op het punt staat te bevriezen.

Als het gezelschap uiteindelijk in Achoest aankomt blijkt niemand aanwezig te zijn in het dorp. Het lijkt wel alsof iedereen plots uit hun huizen is vertrokken, alles achterlatend zoals het er op dat moment bijstond. En dan vinden ze nog één iemand terug, een meisje Una die geen woord zegt en maar catatonisch voor zich uit zit te staren. Ze besluiten uit het dorp te vertrekken en Una mee te nemen. Maar dan verschijnt een bizar figuur vergezeld van schaduwwolven! Op dat moment begint een ware overlevingstocht langs de Kolyma snelweg.

Ik kende Christopher Golden van zijn non fictie boeken die hij over het werk van stephen King schreef dus het verbaasde me dan ook niet te zien dat hij zelf met een horrorverhaal op de proppen kwam. Het boek bewerkt enkele herkenbare elementen, zoals folk horror en een uitzichtloze situatie in een geïsoleerde omgeving. Dus qua setting is dit boek zeker niet nieuw… voor mij riep het begin van het boek herinneringen op aan ‘Phantoms’ van Dean Koontz. En naarmate het boek vordert, wordt het een mix van Krampus en Midsommar (twee films).

Het leuke aan dit boek is hoe het opbouwt naar een climax en hoe snel dat leest. Golden trekt de lezer mee in zijn verhaal en doet je gissen naar wat er aan de hand is en wie die ‘parni’ is… maar wat mij verbaasde is hoe het laatste stuk van het boek een beetje de mist ingaat en ik nooit echte antwoorden kreeg op mijn vragen. Er wordt een snelle uitleg gegeven en ineens ontaardt het verhaal een beetje waardoor het einde nogal rommelig is. De personages zijn ook niet echt heel diep uitgewerkt waardoor ze vlak blijven en, behalve Nari dan, geen echte impact hebben op het verhaal.

Maar het is een spannend en eng boek! De sfeer die wordt gecreëerd in combinatie met de ijskoude Siberische locatie doet je zelf huiveren… dus trek je (fake) bontjas maar aan en trek die dikke muts maar een beetje dieper over je oren alvorens ze afvriezen.

http://looneybooks79.blog/2023/12/24/weg-des-doods/