Dagdroom

Dagdroom, het derde deel van de Maple Hills-serie, gaf mij dat gevoel.

We volgen Henry en Halle, twee totaal verschillende mensen die langzaam maar zeker naar elkaar toe groeien. Henry is niet de standaard ‘book boyfriend’ en dat maakt hem misschien juist zo leuk om over te lezen. Hij houdt van rust, worstelt met sociale situaties en is op z’n zachtst gezegd geen fan van drukte. Halle daarentegen is een tikkeltje chaotisch, goed in studeren en droomt van een eigen boek, al blokkeert haar hoofd zodra ze haar laptop opent.

Wat dit boek zo sterk maakt is de echt connectie. Geen over-the-top drama. Het verhaal is zacht en toont kwetsbaarheid, creativiteit en het najagen van dromen, maar ook de nodige spice. Wat ik mooi vond, is hoe dit verhaal laat zien dat liefde niet alleen draait om spanning, maar ook om veiligheid en écht gezien worden. De band tussen Henry en Halle groeit met twijfels, onzekerheden, maar ook ontroerende momenten waar ze elkaar juist vinden. Je leest het verhaal vanuit de twee personages en dat geeft een mooi inkijkje.

Ook de personages uit de vorige delen komen weer langs, dat vind ik altijd zo leuk. En deze keer ligt de focus veel minder op ijshockey en veel meer op de personages. Alles valt op z’n plek, en dat voelt goed.

Dagdroom is een boek wat warmte geeft. Een boek waarbij je glimlacht, soms even moet slikken, maar waarvan je vooral niet wil dat het voorbij is. … misschien blader je toch nog even terug als je het boek hebt dichtgeslagen.

‘Alsof een van mijn dagdromen tot leven is gekomen….’