Liefde op het tweede gezicht

Sasha heeft haar grote liefde verloren. Luc was haar alles, maar nu is hij er niet meer. En met hem lijkt ook haar onbevangenheid verdwenen. Ze staat in de overleefstand, werkt, lacht, maar de liefde houdt ze graag op afstand.. Geen gedoe, geen pijn, geen ruimte voor iets dat écht dichtbij komt en dus ook geen ruimte voor liefde. Tot er ineens iemand blijft hangen. Letterlijk. Eén onenightstand wordt er twee. En drie. Geen afspraken, geen verwachtingen… maar wat is het dan wél?

Wat begint als een luchtig tussendoortje, groeit uit tot een verhaal met verrassende lagen. Brigit Boelckens zet Sasha neer als een sterke vrouw maar ook koppig, slim, humoristisch en beschadigd. Een vrouw die op zoek is om het leven weer toe te laten. Want voelen kan ook opnieuw verliezen betekenen en dat wil niemand.

De kracht van dit verhaal zit niet alleen in de inhoud, maar ook in de manier waarop het geschreven is. De schrijfstijl is vlot en laagdrempelig, met humor en directheid. Geen groot drama, maar precies genoeg diepgang om je even te verliezen in dit korte verhaal. De dialogen zijn scherp en de balans tussen emotie en luchtigheid is wat mij betreft perfect. Hier hou ik van!

De vriendschap tussen Sasha en haar twee beste vriendinnen voelt heel warm en vertrouwd. Je wil gewoon bij hen aan tafel schuiven met een goed glas wijn. En dan is er nog de one-night-stand, of nou ja one night….. gewoon iemand die blijft.

Liefde op het tweede gezicht is een verhaal over opnieuw durven voelen. Over rouw, huidhonger, twijfel en hoop. Over grenzen trekken, maar ze ook durven verleggen. En vooral een verhaal over ruimte maken voor jezelf, voor vriendschap en misschien… voor de liefde.

Soms is loslaten precies wat je een stapje dichterbij brengt.