De moedercode, teveel zielen in een borst, maar ik wacht wél op de film.

Het boek begint in het jaar 2049, waarin zich in recordtijd een dodelijke longziekte over de wereld verspreidt, veroorzaakt door een muterend virus.
Het lukt niet een middel te vinden om de pandemie te stoppen en als laatste redmiddel om de mensheid een toekomst te geven, wordt door een groep wetenschappers het plan bedacht om vliegende robots te programmeren volgens de laatste inzichten van kunstmatige intelligentie, zodanig dat zij in staat zijn om in een speciale cocon baby's, die immuun gemaakt zijn voor het virus, veilig uit te broeden en op te voeden.
In 2054 worden 50 van deze baby's geboren en liefdevol verzorgd door hun robotmoeder.

Het boek begint goed met een heel beeldende kennismaking met de moederrobots en maakt echt nieuwsgierig, je kunt je goed voorstellen dat Steven Spielberg hier graag een film over wil maken, maar dit veelbelovend begin zet niet echt door.

"De Moedercode" is het debuut in de wereld van de fictie van Carol Stivers, maar van huis uit is zij een biochemicus uit Silicon Valley en dat is goed te merken.
Met name het science fiction gedeelte van het boek over het muteren van het virus en het ontstaan van de pandemie leunt zwaar op wetenschappelijk jargon en ik moest het meerdere keren lezen om te kunnen begrijpen wat er aan de hand was. Wat het lezen ook niet gemakkelijk maakte is dat er veel personen en namen worden geïntroduceerd en dat er voor- en achternamen door elkaarheen gebruikt worden. Bovendien werkt het verwarrend dat er regelmatig verspringingen in tijd en wisselingen van perspectief gebruikt worden.
Ik ervaarde een groot verschil met de verhaallijnen in het boek die over de menselijke kanten van het verhaal gaan.

Toch draait het daar uiteindelijk om in het boek, om de moederrobots zelf, hoe deze ontwikkeld worden met behulp van kunstmatige intelligentie, hoe de kinderen geboren worden en hoe zij leren van hun robotmoeder, maar dit gedeelte van het boek is dan weer heel summier uitgewerkt. Er ontbreekt bij voorbeeld een essentiële periode in hun ontwikkeling, hoe de kinderen uiteindelijk groot geworden zijn blijft een vraagteken, ze zijn het opeens gewoon.
Het is leuk om over een veilige cocon te lezen en over een robot met koesterende handen, maar een kind heeft meer nodig om te rijpen, te groeien en kontakt te kunnen leggen en onderhouden met andere mensen, (zeker na een aantal jaren alleen met een robotmoeder geleefd te hebben).
Deze kant van het verhaal is erg oppervlakkig en onwaarschijnlijk, de inhoudelijke plot rond de kinderen heeft trouwens meer het niveau van een young adult verhaal, dit in groot kontrast met het science fiction gedeelte van het boek dat uitgaat van een meer ontwikkelde lezer.

Ik raakte een beetje gefrustreerd door het boek, omdat de schrijfster een echt boeiend gegeven te pakken heeft, maar er in mijn ogen niet in slaagt om de boeiende elementen die zij aandraagt uit de verf te laten komen.
De schrijfster heeft teveel in een keer gewild denk ik, de gekozen vorm voor het verhaal is met de schrijfster aan de haal gegaan.
In plaats van als debutant te kiezen voor een eenvoudiger vorm, bij voorbeeld voor een min of meer lineair verhaal over mensen die op een bepaald moment in de tijd en op een bepaalde plek in de wereld gekonfronteerd worden met een pandemie als gevolg van menselijke fouten en naarstig aan de slag gaan om hiervoor een oplossing te vinden, kiest de schrijfster voor een veel complexere vorm en vertrekt zij letterlijk vanuit een oplossing (de moederrobots en hun kinderen) en vertelt de gebeurtenissen vervolgens vanuit verschillende perspectieven , plaatsen en sprongen in de tijd. Dit heeft in mijn ogen de schrijfster verhinderd om zich echt ten volle over te geven aan de wereld die zij geprobeerd heeft te scheppen.
De schrijfster is een literaire debutant met de ambitie om meteen een symphonie of opera te schrijven, dat is teveel om mee te beginnen, er worden te veel aanzetten gegeven die niet worden afgemaakt.
Het boek is eigenlijk nog lang niet af, maar ik wacht wél op de film.