Een ontroerend boek over rouw, loslaten en opnieuw beginnen…

Van het Hart - Inge van der Krabben
In welke fase van je leven krijg je te maken met de meest tegenstrijdige gevoelens. Gevoelens van verdriet, boosheid, leegte en depressie. Gevoelens van: hoe moet ik verder? van schuldbewustzijn en ook van vriendschap, van weer het leven ervaren, van liefde… Het heeft niets met leeftijd te maken, het heeft met verlies te maken, met het verlies van een dierbare.
Na een gedegen research snijdt Inge van der Krabben dit moeilijke thema aan in haar nieuwe roman Van het Hart. Een zwaar thema maar het is een vlot leesbaar boek geworden.
Mies heeft twee jaar geleden heel plotseling haar man verloren, ze kan er niet toe komen om het leven weer op te pakken, ze krijgt er geen grip op. Haar zoon Willem -zelf ook niet zonder problemen- adviseert haar een ‘rouwgroep’, rouw-therapie. Haar eerste kennismaking in die groep: ze voelt zich verheven boven de andere deelnemers, ze voorziet ze zelfs van bijnamen. ‘Huilende Hugo’ noemt ze de man die geluidloos huilt:
“… emoties zijn als vuurwerk, ze branden vanzelf op als ze de ruimte krijgen…”
zegt Sonja de therapeut. Het liefst zou Mies direct vertrekken.
Toch blijft ze gaan en doet ze ook mee aan de opdrachten, de opdrachten die haar ook thuis aan het werk zetten, aan het denken zetten. Wat voor herinneringen heeft ze aan JP, haar man. Had ze wel een goede relatie met hem? Nam JP haar schilderen wel serieus Ze blijft hangen in herinneringen.
“… soms leek het alsof ze meer om zichzelf treurde dan om hem…wanneer lieten haar gedachten haar nu eens met rust… ze ziet steeds JP liggen, ze durft de eetkamer niet meer in… daar ligt hij! Ze smeet de deur weer dicht…”(p.58)
Het heden en verleden worden ‘raadselachtig’ door elkaar geweven, realiteit en dromen. Je wilt als lezer wel weten hoe het zit. Het zijn de nachtmerries van Mies… ze sleept met het lichaam van JP door het huis… ze kan hem geen plaats geven. Ze wordt nog steeds opgejaagd door JP. Is dat alleen in haar nachtmerries? Of is dat ook in haar eigen gevoelsleven? Kan ze de dood van JP wel een plekje geven, letterlijk en figuurlijk? Ze blijft zich schuldig voelen aan zijn dood!
Mies gaat in het rouwgroepje door een achtbaan van gevoelens. Kan ze weer zelfvertrouwen ontwikkelen, weer een nieuw leven opbouwen, moet ze behouden of kan ze loslaten, kan ze weer een ‘warme’ relatie met zoon Willem en kleinzoon Joep krijgen? Laat ze de liefde weer toe in haar leven?
Met Willem is haar relatie niet zo warm. Zijn eigen problematiek speelt daar ook een rol bij en zijn veel te drukke baan. Bovendien snapt hij niet dat ze zich naar huis liet brengen en laat ‘bijstaan’ door Hugo, hij gaat Mies helpen bij haar ‘klussen’, om weer wat actiever te worden in en om het huis. Maar Willem voelt geen klik met hem. Zijn zoontje Joep wel, die vindt het leuk om met Hugo in de tuin te werken.
De groep begint steeds meer een vriendengroep te worden.
Heel mooi wordt beschreven hoe er vriendschappen ontstaan, niet alleen tussen leeftijdsgenoten, maar ook tussen oud en jong. De band in de groep wordt steviger en ze zijn respectvol naar elkaar. Rouwen is zwaar, rouwen is intens.
Wat de personages doormaken lees je het best bij Mies, de andere personen maken die rouw ook door, maar het zijn bij-figuren, die elk bijdragen tot het helings-proces.

Het klinkt als een zeer zwaar boek, maar Van der Krabben weet het beeldend te beschrijven, met humor waardoor het een vlot leesbaar boek wordt.
Een prachtig boek over een zwaar thema. Een verhaal dat aantoont dat anderen je bij ‘heling’ kunnen steunen door hun vriendschap, door de gezamenlijke hoop en door liefde.
Voor iedereen een aanrader!