Lezersrecensie

De reis van Tommy en Josie - volg je dromen en je hart wijst je de weg


Marjanne Scheerhoorn Marjanne Scheerhoorn
14 mrt 2021

‘Het geheim van Silvermoor’ is de meest recente roman van Tracy Rees welke naar het Nederlands is vertaald, de originele titel is ‘The House at Silvermoor’. Voor ‘The House at Silvermoor’ heeft Rees de ‘Richard and Judy Search for a Bestseller-Competition’ prijs gewonnen. Naast ‘Het geheim van Silvermoor’ heeft Rees onder andere ook ‘Mijn zomers aan zee’ geschreven, dit betreft ook haar eerste boek dat naar het Nederlands is vertaald.

Samen met 49 andere enthousiaste lezers heb ik ‘Het geheim van Silvermoor’ gelezen voor de Hebban Buzz. Voor deze promotie heb ik het boek ontvangen en heb ik verschillende post op mijn Instagram pagina gepost. Ik heb mijzelf ingeschreven voor deze Hebban Buzz, omdat ik na het lezen van het proefstukje nieuwsgierig was geworden naar het boek en ik wilde weten hoe het verhaal van de twee hoofdpersonen zich verder zou ontwikkelen.

‘Het geheim van Silvermoor’ vertelt het verhaal van Tommy Green en Josie Westgate en het start in de zomer van 1897 in Grindley. Tommy komt uit een oude familie van mijnwerkers waarin het normaal is dat jonge jongens vanaf een jaar of 12 al gaan werken. De eerste twee jaar bovengronds om de kolen te wassen en te sorteren en daarna vanaf hun 14e verjaardag gaan ze de mijn in. De mijnen in Grindley worden beheerd door de graaf Sedgewick. De omstandigheden in de mijnen van Grindley zijn beter in vergelijking met de andere mijnen in de omgeving. Tommy droomt gedurende zijn jonge leven van het maken van verre reizen en het ontdekken van nieuwe werelden, alleen door zijn afkomst is dit helaas niet mogelijk. Op een zondag ochtend komt Tommy Josie tegen in de buurt van Heston Manner. De twee kinderen hebben direct een bijzondere klik. Josie is een jong meisje uit Arden en net als Tommy komt zij ook uit een mijnwerkersfamilie. De mijnen in Arden worden beheerd door de familie Barridge. De Barridges staan verder van het “gewone” volk af dan de Sedgewicks, waardoor het leven in Arden en in de mijnen daar een stuk zwaarder is dan in Grindley. Gedurende het boek lees je hoe de relatie van Tommy en Josie zich ontwikkelt. Samen ontdekken ze een groot geheim en komen ze gedurende hun jonge leven achter nog meer geheimen.

Rees heeft het boek ingedeeld in drie delen met wat kortere en wat langere hoofdstukken, die zowel uit het perspectief van Tommy als Josie worden verteld. Dit doet zij op een fijne en mooie manier waardoor je direct een klik voelt met de personages. In het boek krijg je een mooie kijk in de gedachtes, de ontwikkelingen, de worstelingen en de opbouw van de vriendschap van deze twee kinderen. De schrijfstijl is vlot en zorgt voor dat je je kan inleven en je de emoties van de personages direct voelt.

In ‘Het geheim van Silvermoor’ spelen Tommy en Josie de hoofdrol, maar naast deze twee mooie personages zijn er nog andere speciale karakters. Om niet alle geheime van het boek prijs te geven ga ik hier niet te diep op in. Als eerste heb je Tommy, in het begin van het boek een jonge jongen van 12 jaar, die met zijn vader in de nacht gaat stropen op Heston Manner en overdag bovengronds bij de mijnen werkt. Gedurende het boek groeit Tommy van een leergierig jongen uit tot een wijze jongeman die heel veel heeft meegemaakt.

Josie een mooi meisje met rode krullen die zich nooit thuis op haar plaats heeft gevoeld. Ze ontmoet Tommy en dat brengt haar hoop. Josie ontwikkelt zichzelf van een jong en stil meisje tot een mooie jonge volwassenvrouw die voor zichzelf kan opkomen.

Naast deze twee mooie personages spelen hun families, de familie Green en familie Westgate ook een belangrijke rol in het verhaal. Ook spelen de eigenaren van de mijnen, Sedgewick in Grindley en Barridge in Arden een belangrijke rol.

Rees schrijft op een fijne manier welke je meeneemt en meesleept in het verhaal. Na een hoofdstuk of twee gelezen te hebben zit je in het verhaal en ben je niet meer aan het lezen, maar zie je alles door de ogen van Tommy en Josie. Dit is een kunst die niet elke auteur beheerst, maar als je het beheerst zorgt het voor een heerlijk verhaal wat je tot het einde je concentratie en interesse weet vast te houden. Rees zorgt voor een verhaal waarbij de spanning goed wordt opgebouwd en de spanning wordt met wat rustigere en mooie stukken afgewisseld. Gedurende het boek krijg je kleine hints wat het geheim van Silvermoor is en word je zo nu en dan op een dwaalspoor gezet.

In het begin, de eerste twee à drie hoofdstukken, had ik moeite om mijn gedachte bij het boek te houden, dit meer omdat ik druk was met mijn werk en studie en omdat ik niet de rust had om te lezen. ’s Avonds nam ik mijn rust en had ik zo 100 pagina’s weggelezen en in vier dagen was het boek uit. Na die eerste paar hoofdstukken had het boek mij in zijn greep en wilde ik achter het geheim van Silvermoor komen. Het boek heeft mij in een positieve zin geraakt en heeft bij mij extra benadrukt dat als je dromen hebt, dat je deze moet volgen ook al heb je niet de zekerheid dat ze misschien uitkomen. Daarnaast heb ik ook van het boek geleerd dat familie belangrijk is, maar dat het hebben van goede vrienden zelfs nog belangrijker kan zijn.

Ten slotte heeft het boek mij geleerd dat het leven eind 1800 en begin 1900 voor families waar het al jaren hetzelfde gaat het moeilijk is om die sleur te verbreken en je dromen te volgen. Ik wil iedereen meegeven om je dromen juist te volgen en te doen wat je leuk vindt. Volg vooral het advies van de meester van Tommy niet “In de klas mag je dan uitblinken, daarbuiten zal je niets voorstellen”. Als je dit in het perspectief van het verhaal zet, zegt de meester eigenlijk dat Tommy de slimste mijnwerkerszoon was, maar dat hij buiten Grindley niets voorstelt. Het is juist goed om je dromen te volgen en jezelf wat te gunnen. Dit kwam juist mooi naar voren in het gesprek wat Tommy met zijn vader voerde, Tommy zei onder andere het volgende: “Ik heb niet alle antwoorden. En nee, ik loop niet naast mijn schoenen. En ja, ik vind mezelf bijzonder.” Wat ik hieruit heb geleerd is dat je trost op jezelf mag zijn en jezelf zelfs bijzonder mag vinden, maar dat je moet oppassen dat je jezelf niet verliest en je afkomst niet vergeet. Kort gezegd, volg je dromen en je hart wijst je de weg.

Reacties

Meer recensies van Marjanne Scheerhoorn

Boeken van dezelfde auteur