Toe maar jongens de beuk erin, ja vooruit maar lui zet hem op.

Toe maar jongens de beuk erin, ja vooruit maar lui zet hem op.
Dat is ongeveer wat de machthebbenden in Canada doen en zeggen, stroop maar raak, genoeg coyotes, maakt het uit, moord alle beesten maar uit, genoeg dieren, ga je goddelijke gang maar.

Gabrielle Filteau-Chiba leefde als kluizenaar in de Canadese wildernis en zag met lede ogen de verwoestende bezigheden van de stropers. Dit boek is haar uitlaatklep van haar frustraties over het geweld jegens de dieren in het kwetsbare woud.

Haar hoofdpersoon is boswachter en is kansloos tegenover de stropende moordende mens, het gevaarlijkste dier in het bos is niet de moederbeer die rondstruint. Eén van de stropers begint haar te stalken, ze zoekt uit wie het is en gaat de confrontatie met hem aan. Maar dat is eigenlijk maar een klein deel van het verhaal. Het gaat over een ontmoeting met een solitair levende vrouw, die haar leven verandert, het gaat over overleven in een bos, over de verschrikkingen tegen de dieren en de natuur en uiteindelijk wordt er een plan gesmeed.
Verwacht geen actie en uitgebreide wraak, dat deel is vrij kort en daarna komt dat ook nog maar summier aan bod. Vond ik dan wel weer jammer, maar aan de andere kant, zo'n boek is het ook niet, dus wat dat betreft een prima keus.

Over het geheel genomen (alleen al doordat het een pamflet is tegen de krankzinnige jacht en de moord op en in de natuur) een prima boek, al zaten er wel tegen het einde wat hoofdstukken in die me minder boeiden. Ook vind ik het nooit erg interessant om te lezen over mensen die de liefde bedrijven. Warme lichamen, natte tongen, huiverend genot, van die dingen.
Ja mooi, maar doe dat maar lekker ergens waar ik het niet hoef te lezen, het boeit mij niet.
Maar goed, dat waren maar een paar pagina's, dus ik zal er niet te lang over zagen.

Voor de rest is het een mooi verhaal wat aan het eind een beetje inkakt maar daarvoor genoeg te bieden heeft.