Better to burn than to fade away

Van het kwartet Nos4a2, Horns, Heart Shaped Box en The Fiteman vind ik dit toch wel de minste. Teveel trage stukken, sowieso naar mijn mening een te ver uitgesponnen verhaal wat in compactere vorm veel beter was geweest. Want het verhaal an sich is prima en origineel. Veel dichterbij een Stephen King boek is Joe Hill niet gekomen en dat is niet altijd een voordeel.

Het was wel een compleet ander verhaal dan ik verwacht had, de eerste 200 pagina’s zijn eigenlijk de beste. Daarna speelt het zich grotendeels af in een kamp met lotgenoten.
Dat deel boeit soms maar duurt al met al wel heel erg lang en er gebeurt ook niet altijd heel erg veel. Gebeurtenissen worden enorm uitgebreid beschreven en het zijn niet louter interessante gebeurtenissen.

Beetje een dubbel gevoel eigenlijk, het heeft zeker zijn goeie kanten maar ook zijn minpunten. Echt spannend vond ik het ook zelden worden, je kon iets te vaak wel raden wat er ging gebeuren.
En raden wie er uiteindelijk een slechterik zou zijn.
Klinkt wat negatief, dat is niet de bedoeling want het boek biedt ook genoeg leuks en bijzonders. Maar wat ik zeg, wat compacter, een pagina of 200 minder, had het goed gedaan.

Wel leuk, de eerbetonen aan (vooral) Harper Lee en (in mindere mate) Margaret Atwood.
En bijna onopgemerkt, een coda waardoor het verhaal een net iets minder open einde krijgt.

3,5 ster of 7/10maar omdat Hebban geen halve sterren kent rond ik het af naar boven.