Uitstekende afsluiter van de trilogie

Met Koninklijke magie komt er een einde aan de Overstekers-trilogie van Petra Doom (1980). Het is een volumineus einde dat een stuk over de 600 pagina’s heen gaat. Dikker dus dan Een kracht ontwaakt, het eerste deel met 395 pagina’s, en De schaduw van de Sha, het tweede deel dat toch ook al 510 pagina’s telde. De eerste twee delen recenseerde ik niet (maar gaf ze wel een waardering uiteraard). Voor ik Koninklijke magie recenseer, wil ik daarom iets over mijn indrukken van de eerste twee delen kwijt. Als je dat niet wil weten en meteen de recensie van dit derde deel wil lezen, kan je de volgende twee paragrafen helemaal overslaan.

Het eerste deel van de trilogie las ik eind 2017. Het is niet het soort fantasy waar ik doorgaans spontaan naar grijp. Ik heb meer met donkere en grimmige fantasy. Zodra er gegoocheld wordt met elfjes, draken of elementalen, geef ik meestal niet thuis. Maar ik wijs het subgenre niet zomaar af en laat me graag van tijd tot tijd verrassen. Zodoende heb ik me ook aan Overstekers gewaagd. Er werd een Hot or Not georganiseerd door Hebban (die spoorloos verdwenen blijkt te zijn op de site) en ik was een van de lezers. Een kracht ontwaakt vond ik oké (3 sterren). Het was aangenaam geschreven, maar vrij rechtlijnig en weinig spectaculair, laat staan spannend. De personages waren naar mijn mening niet genoeg uitgediept en de fantasy kwam weinig tot uiting. Er was een hele wereld, Aeterna, waar naar verluidt van alles te beleven viel, maar Doom bleef heel braafjes hangen rond het pluktuintje van hoofdpersonage Mirabel. Wat dat betreft kon ik het wel redelijk eens zijn met de hebbanrecensie door Christien Boonsma. Toch had ik het gevoel dat het verhaal alleen maar wat traag uit de startblokken was geschoten en ik zag er voldoende potentieel in om het vervolg te willen lezen.

Door omstandigheden heeft het maar liefst vier jaar geduurd voor ik dat las, hoewel het boek acht maanden na het eerste al in de winkelrekken lag. Er kwamen altijd wel andere boeken tussen. Maar toen ik in december 2021 dan toch aan het boek begon, bleek alvast dat ik het verhaal prima kon volgen. Ik wist nog altijd in grote lijnen waar het eerste boek over ging, wat gezien mijn leesvolume veeleer uitzonderlijk is, en nog meer bij een boek dat ik 3 sterren gaf. Daar komt nog bij dat ik tussen delen 1 en delen 2 maar liefst 918 andere boeken gelezen heb. Het tweede boek was stukken beter uitgewerkt met meer diepgang en met de nodige spanningsmomenten. De hebbanrecensie was opnieuw van Christien Boonsma maar dit keer was ik het er niet helemaal mee eens. Er staan punten van kritiek in waar ik mee akkoord ga, maar de afsluitende paragraaf vond ik niet kloppen. Het boek bevatte wel degelijk grote verbeteringen. Ik ben zelf voor 4 sterren gegaan met de hoop (en verwachting) dat het derde boek zich (eindelijk) naar Aeterna zou verplaatsen.

Voor het derde deel wisselde Doom van uitgever. De cover lijkt op de voorgaande twee, hoewel ik hem iets meliger vond. Ik denk dat hij de vrouwelijke en/of romantische lezers wel zal aanspreken, maar ik ben niet die doelgroep :-) Toch is het zo dat de covertekening in het verhaal past. Ik denk dat ik zo ongeveer halfweg was toen ik hem in een bepaalde scène herkende. Hij is dus niet verkeerd, alleen kan hij een foute indruk wekken voor wie de serie nog niet kent. De cover past beter bij het soort boeken dat iemand als Juliet Marillier schrijft, dan bij dit boek.

Wat de inhoud van het boek betreft is de progressie opvallend. Ik las een oké eerste boek (***), ging verder in een best goed tweede boek (****), en ben geëindigd met een top derde boek (****¾) dat ik maar moeilijk weg kon leggen. De plot verplaatsen naar Aeterna bleek een heel goed idee. Er openen zich meteen andere werelden waarin heel veel mogelijk is, en Doom heeft daar goed gebruik van gemaakt. Het Koninklijk Paleis met al zijn bijzondere eigenschappen is een fijne plaats om te vertoeven. Ook de uitstap die Mirabel in dit boek maakt naar nog een andere wereld, zit vol originele vondsten. Die hoeven niet altijd groots te zijn om aan te spreken. Soms gaat het om niet meer dan kleine dingen die geen impact hebben op de plot, maar die het geheel rijker en voller maken. (Zo geeft Doom het begrip hoftheater een heel nieuwe invulling. En wie wil er nu geen kledij die zich dankzij een beetje kleerkastmagie overal perfect om je lichaam heen sluit?) Heel wat dingen die Doom in de voorgaande twee boeken vertelde maar die amper werden gemotiveerd (zoals de ontstaansgeschiedenis van en de verbanden tussen de vele wezens) worden nu pas echt duidelijk, en daarom is het niet aangewezen om dit boek te lezen zonder de andere twee eerst gelezen te hebben.

Deze turf van ongeveer 630 pagina’s is goed gevuld. Dankzij Dooms prettig lezende schrijfstijl (niet literair o.i.d. maar soepel en duidelijk beschrijvend zonder meer) vlot het lezen sneller dan de boekdikte suggereert. In tegenstelling tot bij de twee voorgaande delen had ik dit keer zelden het gevoel dat ik dingen las die compacter hadden gekund, of overbodig waren. Dit soort fantasy eindigt bijna altijd met een eindstrijd tussen Goed en Kwaad, en dat is hier niet anders, en die strijd had misschien korter en krachtiger gekund. Het romantische welles-nietesspelletje tussen Mirabel en Ris had wat mij betreft ook wat minder aanwezig mogen zijn. Maar het zijn niet meer dan kleine details. Over het algemeen was het aantal pagina’s nodig om alle losse eindjes aan te pakken en het is goed dat Doom de ruimte genomen heeft om dat ook te doen. Het lijkt erop dat de auteur gaandeweg meer schrijfervaring heeft opgedaan waarvan in deze afsluiter de vruchten worden geplukt. Het verhaal is minder rechtlijnig dan de voorgaande delen en een aantal mooie wendingen houdt de lezer geboeid. Enkele ervan zie je van mijlenver aankomen, andere zijn onverwachts en verrassend. Dat zijn van die fijne momenten waarvoor iemand spannende boeken leest. Koninklijke magie vervult zijn doel en sluit de trilogie uitstekend af.