Ronduit schitterend

Het tweede boek van deze auteur en weer een schitterend verhaal.

We lezen twee verhaallijnen.
Een over Blanche Peyron, die overigens echt bestaan heeft, in het begin van de twintigste eeuw. Zij gaat al op jonge leeftijd werken voor het Leger des Heils. Ze wijdt er haar hele leven aan en is de oprichtster van Het Vrouwenpaleis; een toevluchtsoord voor vrouwen die nergens anders heen kunnen: daklozen, mishandelde vrouwen, asielzoekers.

Daarnaast lezen we over Soléne, in het heden. Een topadvocate die een burn-out krijgt. Haar psychiater raadt haar aan vrijwilligerswerk te gaan doen. Ze komt terecht in Het Vrouwenpaleis. Daar gaan haar ogen open en leert ze een heel nieuwe wereld kennen. Een wereld van verstoten, gebroken en arme vrouwen die ondanks hun grote ellende met opgeheven hoofd door het leven gaan. Niet alleen helpt Soléne de vrouwen, maar zij helpen haar ook.

Een ontzettend interessante roman, omdat je meer leert over het Leger des Heils. Hoe het opgericht werd, door wie en waarom. En vooral over de bevlogen zielen die hun leven gewijd hebben aan het helpen van anderen. Ik heb een enorm eerbied gekregen voor Blanche Peyron, een vergeten heldin uit de geschiedenis.

Ook een erg ontroerende roman. Ik heb meermaals met tranen in de ogen gelezen. Het was een ware eyeopener over hoe sterk vrouwen kunnen zijn, zelfs in de meest belabberde omstandigheden. Hoe je uit onverwachte hoek steun kunt krijgen, hoe erg dakloze vrouwen het hebben. Hoe verkeerd begrepen ze worden door de maatschappij.

Een prachtig verhaal over moed, liefde, opoffering, vriendschap en altruïsme.

Colombani vertelt onomwonden en vlot, zonder te veel poespas of lange omschrijvingen, en toch leef je intens met alle personages mee.

Een sterke aanrader, net als haar vorige roman ‘De Vlecht’.