Uit liefde

Het eerste boek van M.J. Arlidge dat wat dikker is dan we van hem gewend zijn is een goed opgezet verhaal. Er zijn wat dingen die wat minder belangrijk zijn en daardoor ook wat sneller naar de achtergrond verdwijnen, maar uiteindelijk blijken zelfs deze kleine dingen een doel te hebben. Zo wordt vrij vroeg in het verhaal de jacht geopend op Nathaniel Martin, omdat dat misschien de dader is. Heel dat stuk lijkt halverwege het boek wat overbodig, maar blijkt aan het einde toch meer context te geven aan het einde van het verhaal. Ook de passages over Emilia Garanita en ene Graham Ross lijken niet echt een bijdrage te leveren en roepen vragen op van ‘wat heeft dat voor toegevoegde waarde’, maar uiteindelijk leidt het complete plaatje toch tot de gouden tip (van Emilia of all persons). Al twijfel is er nog wel over het verhaal van Dean Clarke en zijn vader, wat eindigd in een dood spoor en later niet nog eens aangekaart wordt.

In het kort komt het verhaal er weer op neer dat Helen samen met haar team op zoek gaat naar een dader die uiteindelijk verantwoordelijk is voor drie moorden (als je de pony's niet meetelt). Een nieuwe en interessante aanvulling op het team is Joseph Hudson, die misschien wel iets te geinteresseerd is in Helen. Voor het team is het vanaf het eerste moment een raadsel wie de dader kan zijn en wat zijn beweegredenen zijn, waardoor er verschillende verdachten benaderd worden. Helaas lijken deze verdachten niet de, zoals Emilia het zegt, New Forest killer te zijn. In de tussentijd blijft het team van Helen naar connecties zoeken tussen de slachtoffers, die uiteindelijk de universiteit van Southampton blijkt te zijn. Al snel komt Helen uit bij een medestudent Julia die in een coma in het ziekenhuis ligt vanwege een zelfmoordpoging van een aantal jaar geleden. Via Julia wordt het uiteindelijk duidelijk wat er vroeger gebeurd is en wie de New Forest killer blijkt te zijn.

Zodra Julia en haar zelfmoordpoging in beeld komen, ligt het een beetje voor de hand dat er iets gebeurd is waarom ze zelfmoord heeft willen plegen, maar omdat je zo druk bezig bent met lezen realiseer je je later pas dat het een beetje een voorspelbaar verhaal is (dat van Julia dan). Op zich is denk je niet direct aan het eerste, maar wat kan een meisje nu gebeuren waardoor ze zelfmoord probeert te plegen en natuurlijk helpt het dan niet dat de mensen van wie je dacht dat ze je vrienden waren je niet geloven. Geen wonder dat als je kind zoiets overkomt dat je tot alles toe in staat bent, al heeft niet iedereen daar de ‘juiste’ instelling voor.

Wat een uitstekende boodschap van het boek is (al is die misschien niet zo bedoeld) is dat een vrouw niet altijd gered hoeft te worden door een man, ook al hopen we vaak op een prins op het witte paard. Vrij in het begin wordt Joseph Hudson overmand door een verdachte en komt Helen hem te hulp. Joseph zijn trots is gekrenkt en voelt zich wat onzeker, ook al verteld Helen hem dat dat nergens voor nodig is. Later zit Helen in een zeer benarde positie en staat haar leven op het spel en denk/hoop je dat Joseph haar op het nippertje zal redden, maar toch weet Helen soort van zichzelf te redden.