Een indrukwekkend verhaal dat je diep zal raken

Deze recensie kon u eerder lezen op mijn blog.

Omdat de moeder van Meier overleed toen hij nog maar twee jaar was, wist hij zelf te weinig over haar om te weten of hij op haar leek.
Daarom was hij blij dat Chaja Lipschitz contact met hem opnam. Ze gaf aan bereid te zijn het Hebreeuws in het dagboek van zijn moeder te vertalen. Zij hoopte er op dat als ze Meier zou helpen, ze misschien ook indirect zichzelf zou helpen doordat haar vragen beantwoord zouden worden.

De auteur heeft een mooie schrijfstijl en is hier en daar bijna poëtisch.

“Ze was goed van vertrouwen, ze kende hem niet, had hem nooit eerder gezien. Hij opende de deur en kwam binnen in een vertrek dat de volle breedte van de etage besloeg. Het was een zee van ruimte waarin het zonlicht, dat rijkelijk door de glas-in-lood bovenramen naar binnen viel, in duizend kleuren op de witte muren uiteenspatte.”

‘De laatste Goldstern’ is een aangrijpend verhaal wat je niet meer loslaat; het laat je bovendien nadenken over je eigen leven, over wat je zelf als vanzelfsprekend hebt ervaren.

De belangstelling van de auteur werd gewekt door de verhalen uit het dagboek van zijn moeder; hierdoor begon hij aan zijn zoektocht naar de geschiedenis van zijn familie, naar zijn Litouwse wortels.
Zijn bedoeling was om van zijn bevindingen een familiehistorie te schrijven, maar het was naar zijn gevoel niet compleet. Daarom besloot hij om er een eigen verhaal van te maken in de vorm van deze roman.
Het is fictie gebaseerd op waargebeurde feiten, maar het leest alsof het écht gebeurd is op de beschreven manier.

In het hoofdstuk met de titel: ‘Het verhaal van Bolek Kempinski, alias Avrom Goldstern’ lees je over zijn opgelegde dwangarbeid in de Goelag.

“ Ik wil niet meer terugdenken aan wat ik heb moeten doen om daarbij te horen. Het kon niet anders, ik had geen keuze. Het was zij of ik als ik hardhandig medegevangenen van hun rantsoen beroofde of als ik hun de kleren van het lijf scheurde om die zelf aan te trekken. Ik wist dat het vaak een wisse dood voor mijn slachtoffers betekende, maar ik suste mijn geweten met de gedachte dat die sowieso te zwak waren om te kunnen overleven...”

‘De laatste Goldstern’ heeft me diep geraakt en heeft zeker enige tijd nodig om het te laten bezinken.