Een verhaal om bij weg te dromen; vergeet niet om daarna op te schrijven wat je gedroomd hebt.

Deze recensie kon u eerder lezen op mijn blog.

“Aan de rand van het Grote bos, tussen het Zomp en Verwonderrijk, woont Veerke samen met haar grootouders in het boswachtershuisje langs de beek.”

Veerke is een gewoon meisje van 10 jaar in gewone kleren met vrolijke kleuren. Maar ze weet al vanaf de tijd dat ze nog heel klein was, heel zeker dat ze eigenlijk een prinses is. Maar wat voor prinses ze later wil worden…
In ieder geval niet zo’n mierzoete suikerprinses die zich de hele dag kapot verveelt omdat ze niets anders mag dan mooi wezen.
Nee, Veerke wil een echte prinses worden. Met een hart dat met de mensen én dieren meelacht. En meehuilt als het moet. Maar ook met een hart dat bonst van opwinding als ze iets oneerlijk vindt.
Veerke’s oma vindt dat allemaal maar onzin.

‘Prinses worden is iets voor sprookjes’, zegt ze als Veerke daar weer eens over begint. ‘En jij en ik leven niet in sprookjes.’

Veerke’s opa denkt daar heel anders over. Op een dag neemt hij haar mee naar het Grote Bos. Naar zijn mening is het hoog tijd dat Veerke een koningspage die langs de beek woont ontmoet. Hij heeft geen naam en Veerke noemt hem Tijgertje omdat hij mooie tijgerstrepen op zijn vleugels heeft.

Tijgertje vertelt Veerke over de school voor Hunne Majesteiten. En over Verwonderrijk. Ook laat hij haar kennismaken met de Zamelaar en zijn huis vol verhalen. Hij heeft een enorme boekenkast, vol met verhalen.
De opa van Veerke en de Zamelaar zijn al heel lang vrienden. Ze ziet in de boekenkast een boek met de titel: ‘De Tuinen van Ginder’ en ze begint meteen te lezen.

Bij de Zamelaar ontmoet ze Sluiervis die aan Veerke zijn verhaal vertelt; dat verhaal wordt opgeschreven door een zilveren veer. Deze veer bepaalt helemaal zelf wat hij opschrijft, hij wordt door niemand vastgehouden.

“Sinds haar laatste bezoek aan de Zamelaar is er geen minuut geweest dat Veerke niet aan het hutje met de boeken heeft gedacht. Ze zeggen wel eens dat je ziek kunt worden van heimwee. Dat is precies wat Veerke de laatste tijd voelt: heimwee naar zijn sprookjesboeken.”

Geleidelijk ontdekt Veerke een wereld waarvan ze niet wist dat die ook kan bestaan en ze bedenkt haar eerste verhaal.

Ik heb genoten van ‘Zilverveer’.
De prachtige illustraties prikkelen de fantasie en completeren het verhaal. Het is een verhaal om bij weg te dromen; vergeet niet om daarna op te schrijven wat je gedroomd hebt.