Moge zij lang en gelukkig leven

Dit hele verrassende sprookje van Danielle Teller over Assepoester heeft behóórlijk een iets andere invalshoek gekregen dan gewoonlijk. Het traditionele sprookje gaat over ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. De prins op het witte paard trouwt met zijn wonderschone as-meisje. Eeuwenlang draaide het leven van een vrouw (met een vruchtbare baarmoeder!) rond het uitgehuwelijkt worden aan een man die het bevoogdende stokje overnam van haar vader, in ruil voor levenslang, onvoorwaardelijk gehoorzame dienstbaarheid aan zijn behoeften en die van zijn kinderen. Hoeveel sprookjes ik ook las, na veertig jaar huwelijk vraag ik me nog steeds af hoe de metaforische slotzin, ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’, er in werkelijkheid uit zou hebben kunnen zien.

Danielle Teller zorgt in haar versie van Assepoester voor een radicale plot twist. Het zet de vrouwen in een geheel ander licht. “Er was eens iets anders” gaat voornamelijk over de liefde tussen ‘moederbeer’ Agnes, haar twee verminkte dochters en stiefdochter Ella. Deze sterke vrouw van lager allooi doet, valt, staat weer op en kijkt op latere leeftijd in haar dagboek terug op haar goedbedoelde geploeter in dienst van emancipatie. Teller’s sprookje volgt het oorspronkelijke verhaal en geeft een vernieuwde wending aan het idee van ware liefde. Mooie moeder-sprookjes eindigen zo:

“Ik kus haar wang. Misschien verdienen we het niet, maar we zijn gelukkig.”