Lezersrecensie
Super Rambo uit de 16e eeuw
De orde van Tim Willocks was een dik, maar spannend en onderhoudend boek. Ik was benieuwd naar het vervolg. Een aantal personen uit deel 1 komen terug, waaronder ridder Matthias Tannhauser en zijn geliefde Carla. Opnieuw een dikke pil, ruwweg 750 bladzijden, maar dat mag de pret niet drukken. Alhoewel... Het boek volgt de historische ontwikkeling rond de opstand van en moordpartij op Hugenoten in augustus 1572 in een paar dagen. Uiteraard is het voor een groot deel fictie, maar de ongebreidelde woede van de diverse partijen -protestanten, katholieken, adelen en de gewone burgerij kent parallellen met de huidige tijd vol met polarisaties, weet ik wat ontkenners en opgehitste ontstemden. Die beschrijving is pakkend. Het deel fictie - het verhaal rond Tannhauser en zijn verdwenen vrouw is qua verhaal ook nog aantrekkelijk. Doch er zitten te veel stereotypen in. Vrouw Carla is de goedheid zelve, de zachtaardige, gevoelige en begripvolle 'zwakke'. De nuchtere, creatieve persoon uit deel 1 valt vrijwel direct voor haar ontvoerder - die toch bruut geweld heeft ontkentent-, de esoterische denkwijzen en praktijken van diens moeder etc. Je zou er bij in zwijm vallen. Daartegenover staat de stoere, nietsontziende krachtpatser, haar echtgenoot Mattias. Behalve powerman is hij superieur als het gaat om vechttechnieken, zowel technisch als tactisch. Je zou er bang van worden. Deze onverschrokken bruut dood in het hele verhaal meer dan honderd tegenstanders, soms vechtend tegen een overmacht, maar slecht met hier een daar zelf een schrammetje oplopend. Rambo a la 16e eeuw. Hij kent ook geen moeite met het omleggen van onschuldigen, verminkt jongens en mannen die ook maar gedwongen zijn. Het is te veel van het goede, net als de overdadige overpeinzingen, filosofisch gelanterfanter, politiek gezwets etc. Het boek leest vlot, het verhaal is steekhoudend, maar met driehonderd bladzijden secuur schrappen van overbodige ballast had Willocks mij, mijn portemonnee en de bomen een groot plezier gedaan. Less is more...