Ongeloofwaardige diaree

De Verspieder wordt aangeprezen met spraakmakende quotes. Die kunnen me na het uiteindelijk toch uitgelezen verhaal niet overtuigen van hun gelijk. De verspieder is een vervelend geschreven verhaal. In feite zijn het er twee: het ene is een historische beschrijving van de laatste periode uit het leven van de (dubbel)spion, toneelschrijver en levensgenieter Christopher Marlowe, het tweede een hedendaags verhaal over de detective-spion Kate Morgan. Het Marlowe verhaal qua uitgangspunt is nog wel interessant. Marlowe neemt een diefstal en geheime operatie tot de verkoop van wapens door een regeringsambtenaar op de korrel. Maar het verhaal kent zoveel zijsprongen, nietszeggende ontmoetingen, uitstapjes met onnodige info en personages dat je de draad en context dreigt kwijt te raken. Het hedendaagse verhaal is theatraal, stereotype, ongeloofwaardig, opportunistisch en populistisch met een masculiene spione in een femme fatale verpakking met Schwarzenekker trekjes. Ik irriteer me mateloos aan haar gemaakte, gevatte denigrerende opmerkingen in haar relaties , een soort superwoman die je graag eens een lesje zou leren kennen. Maar alles lukt bij de dame, ze ontsnapt aan het meest curieuze gevaar en weet iedere man met haar uiterlijk en gevlei plat te krijgen. Walgelijk! Daarnaast is het verhaal over het ontsluiten van de geheimen -in codetaal- verwoorde nalatenschap van een gestolen document van Marlowe een geforceerde verbinding. Het bevat te veel onwaarschijnlijkheden, toevalligheden, die het geheel ongeloofwaardig maken en het verhaal geweld aan doen. Het bevat ook fouten. Zo wordt op het eind een 'trackingchip in de schouder van Kate geactiveerd, zodat we haar kunnen volgen waar ze is', terwijl de dame in kwestie eerst daaaagen zoek is en niemand weet wat ze precies uitspookt. Wel uitgelezen, maar deze verdwijnt snel naar de kringloop. Voor wie er aan durft te beginnen....