Een nadenker

‘ In de stilte de echo “ geschreven door Marceline de Waard.

De cover is een beetje geheimzinnig en je vraagt je af wat de schrijfster hiermee wil zeggen.
Het klopt niet, nee het klopt niet en ja hoor haar gevoel klopt wel.
Als Noortje er achter komt dat haar moeder niet haar biologische moeder is, blijkt haar gevoel juist te zijn.
Jarenlang is tegen haar gelogen, haar vragen werden niet beantwoord en ze snapt nu waarom zij zich nooit thuis heeft gevoeld binnen het gezin. Dan besluit ze weg te lopen en komt terecht bij jeugdzorg en merkt al snel dat het daar ook niet altijd koek en ei is en dat ze echt moet leren om er zelf wat van te maken.
We lezen ook het levensverhaal van Cleo, de zus van de biologische moeder van Noortje. Ook in haar leven is niet alles van een leien dakje gegaan en ze heeft nog steeds geen rust gevonden in haar leven. Relaties zijn geen lang leven beschoren en de enige plaats waar ze echt tot rust kan komen en even haar hart kan luchten is bij haar tante Leonora die in Limburg woont en Cleo al van haar jeugd af kent en ook de geheimen die de familie zo verdelen.

Het is een groot familieverhaal, volgestopt met geheimen waar je langzamerhand door het lezen van het boek meer inzicht in krijgt.
Het is geschreven vanuit het perspectief van Noortje en Cleo.
Het verhaal loopt door het heden en verleden van de familie en heel langzaam met behulp van goede mensen om hen heen leren deze vrouwen elkaar echt kennen.
Een mooi realistisch toch ook triest verhaal, goed uitgediepte hoofdpersonen en prachtige karakters.
Ook krijg je een mooi inzicht wat het doet als familie niet de verbinding met elkaar kan of wil zoeken en zich in stilzwijgen blijft hullen.
Hoe zoiets personen uit meerdere generaties zo kan beïnvloeden waardoor de pijn zo zichtbaar is.
Een boek wat je wel even laat nadenken.