Prachtig debuut

“ Tosca “ geschreven door de Vlaamse schrijfster Maud Vanhauwaert.
Dit is haar debuutroman, de schrijfster was in tweeduizend negentien stadsdichter van Antwerpen, heeft een column in de Vlaamse krant de Morgen en in tweeduizend elf een gedichtenbundel uitgebracht.
In boekvorm schrijft zij een lange brief aan haar uitgever met de reden waarom zij nog steeds niet aan het boek over haar vaders leven en diens werken begonnen is.
May Solovjov is vertaler en docent Russische vertaalkunde en woont samen met haar vrouw Lou.
Na een lezing ontvangt zij een zeer goed getekend portret van zichzelf waarin zij haar vader herkent, wie haar dit gestuurd heeft is niet duidelijk. Enige dagen later ontvangt zij een berichtje van een zekere Aline die zegt de afzender te zijn van de tekening.
Aline is een kunstzinnig maar een introvert en kwetsbaar meisje en May krijgt het gevoel voor haar te moeten zorgen.
Langzaam wordt het contact tussen Aline en May intenser en naarmate de tijd verder gaat wordt May steeds dieper in de verhalen van Aline meegezogen.
Zij moet moeite doen om Aline te begrijpen en te helpen met de problemen die zij heeft met het leven. Langzaam, heel langzaam geeft Aline steeds meer een stukje van zichzelf bloot, en hoe verder in de tijd hoe afhankelijker May van Aline wordt. Dit gaat zelfs ten koste van haar relatie.
Het is een intrigerend verhaal, prachtige woordkeuzes en goede thema’s, zoals relaties, het anders zijn, vertrouwen. Er staan een aantal gedichten in het boek die een subtiele link hebben naar het verhaal en geven het boek een duidelijke meerwaarde. Mooie karakters met een diepe onderlaag en het leest snel en aangenaam.
Hoe ver ga je om een ander te helpen dat is een vraag die bij mij bovenkwam tijdens het lezen van dit verhaal.
Het was een feest om dit boek te mogen lezen.