Wauw!

In het tweede deel van de Gozert-trilogie draait het om Luna. Luna is het meisje die stemmen in het hoofd heeft. De ouders van Luna (en vooral haar vader) heeft hier heel veel moeite mee. Luna heeft sinds kort het geluk dat ze in de weekenden bij Ties mag logeren. Gozert, de onzichtbare vriend van Ties, is daar ook nog steeds en Luna kan hem horen. Toch komt er aan deze logeerpartijen een eind wanneer de moeder van Luna, luna meeneemt naar het verlaten vakantiepark van haar vader. Dit doet ze zodat ze aan hun band samen kan werken. Ze heeft wel het 'gelukje' dat Gozert met haar mee gaat. Luna komt er in het boek achter dat het vakantiepark niet zo verlaten is als ze denkt. Ze ontmoet daar Rosalinde en haar kinderen. Samen met hen maakt ze iets heel bijzonders mee.

Dit boek was zo uit. Wat een ontzettend indrukwekkend verhaal was dit. Ik betrapte mezelf erop dat ik soms hardop aan het mopperen was op karakters uit het boek. Want sommige mensen zou je door de bladzijden van het boek, uit het boek willen trekken om ze eens flink de waarheid te vertellen.

Ik vind het in dit boek zo mooi hoe het karakter van Luna is weergegeven. Hoe zij zo met zichzelf leert omgaan en zo dapper is aan het eind van het boek. Ik vind het knap hoe Pieter haar zo goed heeft weergegeven. Je zat soms echt met een brok in je keel te lezen. Ook hoe de band tussen Luna en haar moeder steeds beter werd, het gevoel van haat wat veranderde in liefde en begrip dat is zo mooi omschreven.

Het boek leest ook erg prettig doordat de stem van Gozert blauw gekleurd is. Dit brengt Gozert nog meer tot leven. Ook de illustraties van Linde Faas zijn werkelijk weer fenomenaal. Het kleurgebruik is zo mooi in dit boek.

Dat je iets niet kon zien, betekende niet dat het niet bestond.