1796 zou een brug te ver zijn

In mijn reactie op het eerder gelezen "1794” had ik gezegd dat ik dit 2de deel van Natt Och Dag’s Zweedse trilogie wel degelijk een goede sequel vond van “1793”, wat lang niet de mening was van meerdere Hebban-lezers.
Ik had wel enige twijfel in mijn verwachtingen voor de 2de sequel “1795”, te meer daar andere recensenten wel een punt hadden over het blijven doorwerken van de auteur op zijn typische hard-boiled-historische-thriller-stijl. Deze stijl maakte “1793” tot een succes, maar in de sequels dreigt het onafgebroken en dramatisch benadrukken van de ellende in het Stockholm van einde 18e eeuw uitgemolken te geraken.
Om die reden ook had ik “1794” met een ster minder bedacht tegenover “1793” dat ik de volle vijf had gegeven.

En nu wat “1795” betreft moet ik enigszins weer toegeven dat Kate’s recensie het juist voorheeft als ze zegt dat ook in “1795” de ratten, de mest, de corruptie, de stank en de haveloze lichamen weer alom (en veel meer dan in “Les Misérables” van Victor Hugo) aanwezig zijn, of beter gezegd, de stad Stockholm en het verhaal blijven overwoekeren. Soms is het wel “wat van het goede te veel”.

Waar in “1794” het boek een erg lange inleiding op het eiland Sint-Bartholomeus nodig had, en verder bouwt op personages uit het eerste deel (de ex-militair met een houten arm Mickel Cardell en de jonge, uit de vrouwengevangenis “het spinhuis” ontsnapte, Anna Stina Knapp), zo start “1795” meteen met de jacht op de perverte booswicht Tycho Ceton (die eerder op het einde van “1794” nog net op de loop kon gaan …), en met weerom gekende personages, Emil Winge, broer van de wel geprezen overleden schout Cecil Winge, en hoger vermelde zwaargewicht Cardell. Anna Stina duikt ook weer op, en zal een sleutelrol vervullen in de queeste naar Tycho.

Elke sequel is weliswaar voorzien van een (beperkte) dramatis personae-lijst, maar die slaat alleen op de personages die in het vorige deel ook voorkomen en in de sequel opnieuw worden gebruikt.
Kate heeft gelijk dat je, vooraleer aan “1795” te beginnen, het toch handig is om de eerste twee delen gelezen te hebben.
Van de ganse trilogie blijft “1793” (het debuut van de schrijver …) de beste en werd terecht een internationaal succes genoemd.

Dat de historische achtergrond “op zich heel interessant is”, volmondig mee eens. Dat die “met een paar vegen wordt neergezet”, niet mee eens.
Alleen komt die niet zo goed tot zijn recht omdat de schrijver het verhaal hardnekkig overstelpt met sappige beschrijvingen van de eindeloze ellende. Dat het Stockholm van na de 3de Russisch-Zweedse oorlog niet zo leuk moet geweest zijn om in te wonen kan ik rationeel wel aannemen, maar het verhaal wordt daardoor, idem dito Kate, soms op een “stroperige en deprimerende” wijze overheerst.

Mijns inziens is 1795 net iets beter dan “1794”, maar 4 ½ sterren kan je niet geven.

Ik stel me wel de vraag of de schrijver nog het lef zou hebben om nóg ’n vervolg te schrijven op “1795” mét de zelfde personages, persoonlijk weet ik niet of ik daar nog de zelfde interesse voor zou kunnen opbrengen.
En misschien loopt Niklas N.O.D. dan het gevaar om zijn 1ste succes te verliezen als het wegzinkt in een poel van ratten, mest, corruptie, stank en haveloze lichamen.