Een literair mooi werk

Dit boek zou ik nooit gekend hebben indien ik niet regelmatig op de VRTNWS-site de rubriek “De 5 boeken die het leven van XXX veranderd hebben” zou gelezen hebben.

Eén van m’n favoriete schrijvers Johan Op de Beeck gaf toen als zijn “levensboeken” op : Umbert Eco – “De naam van de roos”, Evelyn Waugh - “Terugkeer naar Brideshead”, Khaled Hosseini – “De vliegeraar”, Louis De Saint-Simon de Rouvroy – “Memoires” – en tenslotte Sándor Márai – “Gloed”.
Zijn laatste keuze "Gloed" van de Hongaarse schrijver en journalist Sándor Márai kan Johan Op de Beeck naar eigen zeggen moeilijk recht doen met een beschrijving (citaat : "Het is zo'n mooi boek").

Hierbij zou ik eigenlijk Johan Op de Beeck verder willen citeren omdat hij veel beter de essentie van het boek omschrijft :
“In "Gloed" krijgen we 1 lange dialoog tussen twee mannen, generaal Henrik en zijn vroegere vriend Konrád, die een dag en een nacht bij elkaar zitten in een kamer. Ze hebben elkaar 41 jaar lang niet meer gezien en hun weerzien brengt een stroom van prachtige en pijnlijke herinneringen bij de generaal op gang.
Hun conversaties wisselen af tussen diepe haat en groot begrip. Ze hebben het over de fundamenten van ons leven. Het is soms hermetisch, maar af en toe zie je weer het licht. Uiteindelijk wordt het duidelijk dat ze het hebben over onze allergrootste passie: de liefde. Ze hebben dezelfde vrouw bemind en halen herinneringen op. Ze vallen elkaar daarin aan, maar je merkt dat ze elkaar daarin ook nodig hebben.”
“"Gloed" is echt een schitterend boek en Sándor Márai is een geweldige schrijver. Ik begrijp echt niet waarom hij niet veel bekender is", besluit Op de Beeck.

“Gloed” is inderdaad nogal “hermetisch”, sommige stukken zijn nogal “zwaar op de hand”, maar het overgrote deel blinkt uit in mooie beschrijvingen en volzinnen die met zorg zijn neergeschreven en waaraan is gewerkt..
Het loont de moeite te blijven lezen omdat je als lezer langzamerhand aanvoelt dat de plot wel ’s erg dramatisch zou kunnen zijn.
Wanneer je dan halverwege denkt door te hebben wat er in het verre verleden tussen Henrik en Konrád is gebeurd, laat je je op het einde toch nog verrassen door de onverwachte afloop.
Een door en door psychologische roman, dus.

Eerder had ik al ‘s ’n boek van Márai gelezen “Er is in Rome iets gebeurd”, en dit kon me toen niet echt bekoren.
Dit boek daarentegen kreeg van mij ’n persoonlijke score van 7 op 10, tussen 3 en 4 Hebban-sterren, en omwille van de hoogstaande literaire schrijfstijl uiteindelijk 4 sterren.