Een echt leven kan niet zonder angst.

Na een klassenuitje naar het strand is Boy, een van de leerlingen, verdwenen. Aanvankelijk werd er door de politie verondersteld dat hij weggelopen was. Zelfmoord werd ook genoemd. Maar dat bleek niet waar. Boy was in zee verdronken. Zij aangespoelde lichaam, althans wat daarvan nog over was, werd gevonden door een toevallige passant. “ Mag ik hem nog zien?” vroeg zijn moeder aan de politieagent. “Beter van niet”, was het antwoord. Immers, de duur in het water en de temperatuur had hem zodanig veranderd dat herkenning niet meer mogelijk was.

De moeder van Boy herinnert zich de tijd dat Boy, toen hij bijna vijftien jaar was, soms gillend wakker werd. Hij was schichtig geworden vond zij. Maar haar man Mark maakte zich daarover geen zorgen. Het zou kunnen dat Boy piekerde over het feit dat zijn ouders, niet zijn biologische ouders waren.

De moeder van Boy laat het er niet bij zitten. En helemaal niet wanneer de politie aan haar een briefje laat zien waarop geschreven staat: ik kan niet meer. Of zij dat handschrift herkent, vraagt de politie. Het was gevonden in de jaszak van een lerares. Maar één ding wist zij zeker, Boy zou nooit de hand aan zichzelf hebben geslagen. Het maakt iets in haar wakker en gaat op zoek naar Hannah. Zij was docent dramatiek en bij het klassenuitje op het strand aanwezig. Van een oud collega van Hannah verneemt zij dat Hannah in Bulgarije een nieuw leven is begonnen. “Hoezo, een nieuw leven”, vraagt zij zich af. Onder het mom om bij Hannah vrijwilligerswerk te doen, vertrekt zij naar Bulgarije. Daar wil zij ontdekken wat Hannah toentertijd met Boy heeft gedaan. Of misschien heeft nagelaten.

BOY (2013) van auteur WYTSKE VERSTEEG, is een mooi tevens actueel verhaal van een moeder die haar kind heeft verloren. Zij blijft achter met de vraag hoe het kon gebeuren en wil daarom de onderste steen boven krijgen. De auteur hanteert een heel bijzondere, niet door mij te duiden, schrijfstijl . Ik vond dat niet prettig. Dat verklaart mijn drie sterren.