verdriet en romantiek

Ik heb gemengde gevoelens over dit boek. Aan de ene kant vond ik het prachtig, maar aan de andere kant voelde het ook een beetje lui geschreven. Laat me dat even uitleggen.

De manier waarop de auteur schreef over het verdriet dat Ember en haar familie ervaren was echt heel goed gedaan. Maar dan hebben we de romantische verhaallijn, en hoewel daar wel wat emotionele diepgang in zit, voelde het toch een beetje als een bijzaak.

Zoals ik eerder al zei, vond ik het mooi hoe rouw in dit boek werd neergezet. Het laat zien dat rouw in allerlei vormen en maten komt. Het laat zien hoe de moeder, June, volledig dichtklapt, terwijl het middelste kind, April, juist veel te veel doet en het allemaal probeert te vermijden (de jongens, het shoppen). En dan is er Ember, die alles bij elkaar probeert te houden en zichzelf niet toestaat om het allemaal echt te voelen.

Over het algemeen zitten er wat hoogte- en dieptepunten in dit boek, maar hoewel het een zwaar onderwerp behandelt, leest het makkelijk en maakt het de dingen niet moeilijker dan ze al zijn.

PS: "je mag me gebruiken" - swoon.