krachtig met een enorme emotionele diepgang

Dit is een heel zwaar boek. Je moet het niet onderschatten. Het eerste wat me opviel, was dat Mia, de hoofdpersoon, dingen zegt of denkt die als victim blaming beschouwd kunnen worden. Maar later wordt duidelijk waarom ze zo denkt. In haar ogen is hij de zogenaamde bron van spanning in huis, dus zo vreemd is het niet. En laten we niet vergeten dat ze nog een kind was toen de meeste dingen gebeurden die haar zo hebben doen denken.

Ik merkte ook dat ze worstelt met haar zelfbeeld. Aan de ene kant weet ze dat ze er altijd perfect uitziet, maar er zit een toon van jaloezie in haar stem, alsof ze het daar niet mee eens is. Dat is duidelijk een reactie op de manier waarop haar ouders haar hebben opgevoed.

En dan is er Max. Oh, ik heb zo met Max te doen, maar aan de ene kant denk ik: je zou beter moeten weten. Waarom zou je een slang in huis halen als je weet dat je vader je al mishandelt? Maar aan de andere kant denk ik: hij is nog maar een kind. Ja, hij had wat gedragsproblemen, maar hij verdiende het niet om zo weggestuurd te worden.

En dan die hele verhaallijn rond haar ongezonde hechting aan haar buurvrouw. Dat vond ik niet leuk. In het begin was het prima en begreep ik waarom Mia zich zo aan haar hechtte, maar hoe verder het verhaal ging en hoe extremer Mia's gedrag werd, hoe meer ik afhaakte. Ik denk niet dat dat nodig was (hetzelfde geldt voor het laatste hoofdstuk).

Over het algemeen vind ik dit een heel krachtig boek met een enorme emotionele diepgang. Maar in mijn ogen heeft het wel een paar gebreken.